107 obserwujących
468 notek
843k odsłony
1576 odsłon

Generałowie Niepodległej (IV)

Wykop Skomentuj15

image

19. Stanisław Rawicz-Dziewulski (70 lat),

Generał brygady Wojska Polskiego

Virtuti Militari, Krzyż Walecznych

imagePułkownik rosyjskiej kawalerii. Dowódca szwadronu (1914). Podczas I wojny światowej na froncie niemieckim na różnych stanowiskach, dowódca pułku (1916). W okresie od grudnia 1917 do maja 1918 dowódca jazdy w I Korpusie Polskim w Rosji.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, organizator i dowódca 4. Pułku Ułanów Zaniemeńskich, dowódca Grupy Zaniemeńskiej. Dowodził 2 Brygadą Jazdy na wojnie z bolszewikami. Od 1921 w stanie spoczynku, zamieszkał w Warszawie.

Po wybuchu wojny w 1939 zgłosił się do służby i włączył się do walki w obronie stolicy. Ciężko ranny zmarł.

20. Bolesław Jerzy Roja (64 lata)

Generał Dywizji Wojska Polskiego.

Virtuti Militari, Krzyż Walecznych – czterokrotnie.

imageUkończył szkołę kadetów w Wiedniu, podporucznik w 1899. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, dowódca 4 pułku piechoty. Po upadku Austrii przejął z rąk Austriaków Komendę Wojskową w Krakowie. Od 1919 dowodził dywizją piechoty oraz grupą operacyjną na froncie litewsko-białoruskim. Dokonał zajęcia Mińska Litewskiego. Od sierpnia 1919 dowódca Okręgu Generalnego “Kielce”, w marcu 1920 dowódca Okręgu Generalnego “Pomorze”. W sierpniu 1920 dowodził grupą operacyjną (tzw. nadnarwiańską) na froncie północnym, a następnie 2 Armią. Miał lewicowe wizje polityczne i wojskowe, nazywany był ”czerwonym generałem”.

W 1922 został przeniesiony na własną prośbę w stan spoczynku. Ostro krytykował Piłsudskiego i sanację. W 1928 został wybrany do Sejmu RP i pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Wojskowej. Złożył mandat poselski w 1929. W 1930 atakował Piłsudskiego w liście otwartym, wystosowanym z okazji zjazdu legionistów. Po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) sympatyzował ze Stronnictwem Ludowym.

W chwili wybuchu II wojny światowej ciężko chorował, później włączył się w podziemną działalność Polskiego Czerwonego Krzyża.

W marcu 1940 aresztowany przez Niemców; więziony i torturowany najpierw na Pawiaku, następnie przewieziony do KL Sachsenhausen, gdzie 27.05.1940 został zamordowany.

21. Stanisław Janusz Rostworowski „Odra” (56 lat)

Generał Brygady Wojska Polskiego. doktor filozofii.

Virtuti Militari (IV, V klasy), Krzyż Walecznych – czterokrotnie.

imageOd sierpnia 1914 uczestniczył w tworzeniu Legionów Polskich. Walczył w szwadronie ułanów pod Rarańczą. Brał udział w kampanii na Lubelszczyźnie. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim: szef ekspozytury Naczelnego Dowództwa, kwatermistrz Frontu Litewsko-Białoruskiego, szef Oddziału Operacyjnego Dowództwa Grupy Poleskiej, a w końcu szef Oddziału Operacyjnego 5. i 3. Armii . Szef sztabu w III Powstaniu Śląskim. W latach 1922-32 dowodził pułkami kawalerii. W 1935 przeszedł w stan spoczynku. 

W 1939 zgłosił się do wojska. Uczestniczył w obronie Warszawy. Po kapitulacji uniknął niewoli i przez tereny okupowane przez Rosjan oraz Łotwę i Szwecję dotarł do Paryża, jako pierwszy złożył relację z obrony Warszawy władzom RP. Został kierownikiem tajnej bazie łączności z krajem w Bukareszcie. Zagrożony aresztowaniem przedostał się do okupowanej Polski.

Od 1942 w Komendzie Głównej AK jako inspektor. Od 1944 objął dowództwo okręgu krakowskiego AK. Głęboko wierzący dbał, aby w podległych oddziałach byli kapelani.

Aresztowany przez gestapo wg ustaleń kontrwywiadu AK traktował przesłuchujących jak powietrze i cały czas modlił się; zginął 11.08.1944 uderzony żelazną sztabą zmasakrowany po tym, jak trzykrotnie oddał uderzenie w twarz oficerowi SS.

22. Stefan Paweł Rowecki. „Grot” (49 lat)

Generał Dywizji Wojska Polskiego.

Virtuti Militari (IV, V klasy), Krzyż Walecznych – czterokrotnie za wojnę 1920 i ponownie czterokrotnie w okresie II wojny światowej.

imageW 1913 wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich, w 1914 w Legionach Polskich, walczył w I Brygadzie. W listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu okupantów niemieckich. Walczył w wojnie z bolszewikami, m.in. jako szef Oddziału II Frontu Południowo-Wschodniego i Grupy Uderzeniowej gen. Edwarda Śmigłego-Rydza.

Od 1923 do 1926 r. kierował Wydziałem Naukowo-Wydawniczym Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. Z jego inicjatywy w 1924 r. zaczął ukazywać się "Przegląd Wojskowy". Teoretyk sztuki wojennej – walki uliczne, działania nieregularne.

W 1930 dowódca 55 pułku piechoty w Lesznie. W 1936 dowódca Brygady KOP "Podole". W 1938 zastępca dowódcy 2. Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. W 1939 r. po kursie dla wyższych dowódców w Toruniu dowódca Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej.

W kampanii polskiej 1939 w obronie środkowej Wisły, a później w bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. Uniknął niewoli.

Organizował Służbę Zwycięstwu Polski. W 1940 komendant główny Związku Walki Zbrojonej. Doprowadził do połączenia najważniejszych organizacji w kraju w jednolite wojsko podziemne, Armię Krajową. Komendant główny AK. Przeciwnik współpracy z komunistami. Nadzorował przygotowanie planu powstania powszechnego.

Wykop Skomentuj15
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Społeczeństwo