136 obserwujących
534 notki
1063k odsłony
  2130   0

1939 – Wojsko Niepodległej (cz. I)

W 1933 z inicjatywy Piłsudskiego powołano Tymczasowy Komitet Doradczo–Naukowy dla analizy i oceny problematyki związanej z obronnością. Komitet zajmował się też istotnymi kwestiami nowego uzbrojenia, np. w 1936 m.in. silnikami odrzutowymi i bronią rakietową zdalnie sterowaną.

imageCzłonkami komitetu byli m.in. profesorowie: J. Groszkowski – radiotechnika, M. Huber – mechanika; C. Pawłowski – radiologia; M. Pożaryski – elektromechanika; J. Roman – maszyny elektryczne; B. Stefanowski – termodynamika (spalanie); K. Smoleński – chemia; W. Świętosławski – fizykochemia; C. Witoszyński – aerodynamika; M. Wolfke – fizyka. Dodajmy, że uczeni działający w komitecie nie pobierali żadnego wynagrodzenia.

Zestawiając daty powstania poszczególnych placówek i fabryk, ich znaczenie dla wojska można stwierdzić, że wsparcie sił zbrojnych myślą naukowo- techniczną i zdolnościami produkcyjnymi przemysłu było realizowane przez Piłsudskiego i jego następcę marszałka Śmigłego.

Nie tylko wojsko

image3 grudnia 1938 r. na posiedzeniu sejmu wicepremier Eugeniusz Kwiatkowski przedstawił perspektywiczny plan gospodarczy na okres 15 lat, opracowany w Biurze Planowania Krajowego przy Ministerstwie Skarbu.  Założenia planu oparto na analizie przewidywanego wzrostu demograficznego ludności, rozmieszczenia surowców i przemysłu oraz spodziewanej wielkości dochodu narodowego.

Zadania inwestycyjne, które miały być realizowane w kolejnych 3-letnich odcinkach:

Obrona (1939-1942) rozbudowa potencjału obronnego, zdolnego do zapewnienia nowoczesnego uzbrojenia wojsku;

Komunikacja (1943-1945) budowa sieci komunikacyjnej, w tym również uruchomienie produkcji samochodów i samolotów dla potrzeb cywilnych;

Rolnictwo (1946-1948) regulację problemów wsi (reforma rolna), rozbudowa szkolnictwa powszechnego i zawodowego, usprawnienie produkcji i handlu produktami rolnymi;

Industrializacja (1949-1951) uprzemysłowienie kraju, modernizacja istniejących zakładów, inwestycje urbanizacyjne, rozbudowa miast i likwidacja bezrobocia;

Awans cywilizacyjny ( 1952 – 1954) wyrównanie poziomu życia w Polsce zachodniej (Polska „A”) i wschodniej (Polska „B”), wyrównanie szans startu zawodowego ludności.

Plan zakładał zmiany strukturalne w obrębie społeczeństwa: „[...] do roku 1951 liczba ludności miejskiej wraz z wiejską nierolniczą winna wzrosnąć w Polsce »A« z 57,2% do 62%, a w Polsce »B« z 26,5% do 40,1%. Wówczas w całym państwie liczba tej ludności [utrzymującej się ze źródeł pozarolniczych] wyniesie 49%”.

Lubię to! Skomentuj21 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura