Gdyby ktoś mi zadał pytanie w jakiej klasie politycznej umiejscowić obecnych polityków opozycji nie odpowiedziałbym jednoznacznie, choć to z pozoru dylemat żaden.
Prezes PiS Jarosław Kaczyński oświadczył, że jego klub wycofuje wnioski o odwołanie marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego i wicemarszałka Stefana Niesiołowskiego. W komentarzu Jarosław Kaczyński stwierdził, że są merytoryczne podstawy do odwołania powyższych, ale on w swojej łaskawości nie będzie już do tego dążył. Zobaczył ponad głowami Niesiołowskiego i Komorowskiego inne ważniejsze zjawiska.
Pierwsze z nich, to swój gest dobrej woli, płynący nad wszystkim: amerykańskim (nie polskim) kryzysem finansowym, polskimi (nie amerykańskimi) stoczniami, nad całą Europą. Ale jakoś nie chce mi się wierzyć w bezinteresowną, dobrą wolę tego Kaczyńskiego. Nie widać jej bowiem przejawów w codzienności działania.
Drugie zjawisko to fantasmagoria polityczna. Wyobraził sobie chyba Prezes, że może Polaków postraszyć kryzysem. Akurat ten finansowy był pod ręką. Postraszyć, okazać swoją polityczną przezorność i troskę. I tyle. Bo więcej i tak nic zrobić nie może. Pomimo tego, iż w Europie nie obowiązują już granice, to przecież nikt ziemi do Ameryki nie przesunął.
Jakkolwiek klasyfikować by osobowości polityczne, i badać je różnymi narzędziami poznawczymi, to zawsze będą one różne, tak jak różnice indywidualne polityków. Na plan pierwszy w śród różnic indywidualnych wysuwa się stan psychiki polityka. Prekursorem tego kryterium był H. Lasswell, który twierdził, że człowiek polityczny przenosi swoje motywy indywidualne, frustracje i stresy, a następnie racjonalizuje je w kategoriach interesów publicznych. W dalszych badaniach nad tym twierdzeniem odnosząc się do wpływu zaburzeń psychicznych na działanie polityków wysnuto wniosek i ż podstawowym typem osobowości politycznej jest osobowość paranoiczna, ale nie będąca objawem choroby psychicznej, lecz tylko zaburzająca właściwe funkcjonowanie osobowości.
Osobowość paranoiczna cechuje się wrażliwością na niepowodzenia i odrzucenie, obraźliwością, wrogością do innych, kwestionowaniem lojalności, podejrzliwością, przecenianiem własnego znaczenia. Politycy o takiej osobowości mają szansę zaistnieć tylko w systemie państw totalitarnych gdzie bez przeszkód mogą realizować swe urojenia paranoidalne. Państwa demokratyczne są naturalną barierą dla takich polityków i ich praktyk, gdyż ich podstawą funkcjonowania jest osiąganie kompromisów pomiędzy poszczególnymi opcjami politycznymi w imię wyższych celów. Tych państw oczywiście. Pożądana osobowość polityczna to taka więc, która łączy osobowość indywidualną, jak i społeczną, kieruje się potrzebami indywidualnymi jak i społecznymi.
Wyznacznikiem klasy politycznej, także tej rozumianej, jako przymiot osobisty jest dla mnie sposób reagowania na problemy związane z dołowaniem wyznawanej ideologii. Można zachowywać się irracjonalnie niekiedy i wyrachowanie jednocześnie, ale wszystkie te postawy powinny być podszyte pomysłem na sprawowanie władzy lub powrót do niej. J.Kaczyński takiej umiejętności nie posiada. Całe szczęście.
Komentarze
Pokaż komentarze (3)