MUZA dorysuje słowa swoją subtelną dłonią

 

 

OŁÓWEK

 

Trzeba urodzić się z iskrą w oku

           I przerosnąć trwałość ołówka,

           I szkicować świat do góry nogami,

           I narysować nos tej pani,

Tam gdzie ucho.

           I śmiać się ołówkiem z wielkości,

           A sprawiedliwość rozrysować

Ponad piedestał królów.

           Śmieszną kreską czernić

Nowy dowcip życia.

           I widzieć w karykaturze

Bezkres swoich przywar.

           Drwić ołówkiem z rządu i poddaństwa.

           A z pokorą szkicować

Zdziwienie, zapominanie, przemijanie.

           Narysować życie.