Odejdą wszyscy ukochani...

                                              Deszcz jak siwe łodygi, szary szum,
                                              a u okien smutek i konanie.
                                              Taki deszcz kocham, taki szelest strun,
                                              deszcz - życiu zmiłowanie.
                                              Dalekie pociągi jeszcze jadą dalej
                                              bez ciebie. Cóż? Bez ciebie. Cóż?
                                              w ogrody wód, w jeziora żalu,
                                              w liście, w aleje szklanych róż.
                                              I czekasz jeszcze? Jeszcze czekasz?
                                              Deszcz jest jak litość - wszystko zetrze:
                                              i krew z bojowisk, i człowieka,
                                              i skamieniałe z trwóg powietrze.
                                              A ty u okien jeszcze marzysz,
                                              nagrobku smutny. Czasu napis
                                              spływa po mrocznej, głuchej twarzy,
                                              może to deszczem, może łzami.
                                              I to, że miłość, a nie taka,
                                              i to, że nie dość cios bolesny,
                                              a tylko ciemny jak krzyk ptaka,
                                              i to, że płacz, a tak cielesny.
                                              I to, że winy niepowrotne,
                                              a jedna drugą coraz woła,
                                              i to, jakbyś u wrót kościoła
                                              widzenie miał jak sen samotne.
                                              I stojąc tak w szeleście szklanym,
                                              czuję, jak ląd odpływa w poszum.
                                              Odejdą wszyscy ukochani,
                                              po jednym wszyscy - krzyże niosąc,
                                              a jeszcze innych deszcz oddali,
                                              a jeszcze inni w mroku zginą,
                                              staną za szkłem, co jak ze stali,
                                              i nie doznani miną, miną.
                                              I przejdą deszcze, zetną deszcze,
                                              jak kosy ciche i bolesne,
                                              i cień pokryje, cień omyje.
                                              A tak kochając, walcząc, prosząc
                                              stanę u źródeł - studni ciemnych,
                                              w groźnym milczeniu ręce wznosząc,
                                              jak pies pod pustym biczem głosu.
                                              Nie pokochany, nie zabity,
                                              nie napełniony, niedorzeczny,
                                              poczuję deszcz czy płacz serdeczny,
                                              że wszystko Bogu nadaremno.
                                              Zostanę sam. Ja sam i ciemność.
                                              I tylko krople, deszcze, deszcze
                                              coraz to cichsze, bezbolesne.