Eastern 66 Boeing 727-225 vs Tu-154M 101

24 czerwca 1975 r. ok. godz. 16.05, samolot Boeing 727-225 lot 66 należący do Eastern Air Lines ze 124 osobami na pokładzie podchodził do lądowania na lotnisku JOHN F. KENNEDY w Nowym Jorku. Samolot podchodził do pasa 22L wykorzystując system precyzyjnego podejścia ILS w warunkach silnej burzy z wyładowaniami atmosferycznymi. O godz. 16.03:44 samolot dostał zgodę z wieży na lądowanie. Według relacji stewardesy, jednego z dwóch członków załogi która siedziała w ogonowej części, samolot podchodził do lądowania normalnie, przy niewielkich turbulencjach, przechylił się w lewo, bardzo mocno wzrosły obroty silników, samolot wzniósł się, potem wyrównał, zakołysał do przodu i tyłu i uderzył. Stewardesę szarpnęło do przodu, potem do góry, zobaczyła jak zapala się oświetlenie awaryjne pokładu i wypadają maski tlenowe. Następną rzeczą jaką pamiętała: "zobaczyłam, że wiszę w moim siedzeniu do góry nogami obok Boba. Oboje wisieliśmy na naszych pasach bezpieczeństwa. Oboje pokuśtykaliśmy z dala od miejsca katastrofy i usłyszeliśmy eksplozję". Świadkowie katastrofy opowiadali o silnych podmuchach wiatru i silnym wybuchu ognia na wysokość kilkuset stóp (120 - 150 m).

Samolot w momencie podchodzenia do lądowania nagle dostał się w uskok wiatru, który popchnął go w dół znacznie poniżej normalnej ścieżki schodzenia. Na wysokości 5,18m zahaczył lewym skrzydłem o wieżę nr 7 świateł podejścia do lądowania, później kolejno z wieżami 8 i 9 poważnie uszkadzając lewe skrzydło i tracąc jego zewnętrzną część. Mocno wzrosły obroty silników, przód samolotu podniósł się, następnie pomiędzy wieżami 9 i 10 przechylił na lewą stronę znacznie ponad 90^o gdzie miał miejsce pierwszy kontakt z ziemią. Kąt nachylenia ścieżki lotu między pierwszym miejscem kontaktem z wieżą nr 7 a śladem na ziemi wynosił 4,5^o. W pobliżu początku wyżłobienia w ziemi o długości ok. 104m biegnącego równolegle do świateł podejścia od wieży nr 10 do wieży nr 13, znaleziono 3 duże fragmenty lewego skrzydła. Samolot uniknął zderzeń z wieżami 10, 11 i 12, w pobliżu wieży nr 13 zmienił kierunek o 15^o i zaczął zderzać się kolejno z wieżami 13, 14, 15, 16 i 17. Rozpadający kadłub przemieszczał się dalej po przylegającym do lotniska bagnistym obszarze; największe fragmenty samolotu - w tym część ogonowa - przeleciały przez drogę Rockaway Boulevard, przerwały druciane ogrodzenie i zatrzymały się. Pożar pojawił się w momencie gdy doszło do uszkodzenia lewego skrzydła i wycieku paliwa. Postępująca destrukcja kadłuba powodowała dalszy wyciek paliwa, a na końcu doszło do jego wybuchu.

Niestety raport nie precyzuje wielkości szczątków, w tym lewego skrzydła, brak jest też wykresu trajektorii poziomej i szczególnie interesujących parametrów - pracy silników, kątów natarcia, pochylenia i przechylenia. Rozpiętość skrzydła B727-225 to ok. 14,5 m. Odległość między wieżą nr 7 a miejscem na które raport wskazuje jako pierwszy kontakt z ziemią to 70-80 m. Aby kontakt z ziemią miał wystąpić dopiero w czasie przelotu między wieżami 9 i 10, przy przechyleniu grubo ponad 90^o samolot musiałby wznieść się na tym odcinku na wysokość albo wyższą niż 14,5m jeśli skrzydło było całe, lub proporcjonalnie niższą do utraconego fragmentu. Ale jak w takim razie mógłby zostawić nienaruszone wieże 10, 11 i 12? Kąt pochylenia na lewo nie mógł znacznie przekraczać 100^o inaczej samolot zawadziłby prawym skrzydłem o mijane wieże. Czy wyżłobienie w ziemi opisane w raporcie jako "Gouge Dirt" które przebiega wzdłuż wież w odległości nie większej niż na ok. 8m spowodował samolot? Stewardesa nic nie wspomina o tak dużym przechyle (grubo ponad 90^o) dopiero później po uderzeniu samolotu następną rzeczą jaką zobaczyła, było jak wisi do góry nogami przypięta pasem. W pobliżu początku wyżłobienia znajdowały się 3 duże fragmenty lewego skrzydła. Czy odłamały się kiedy samolot zawadził o ziemię czy też w wyniku kolizji skrzydła z wieżą 8 lub 9? Po prawej stronie osi łączącej wieże, między wieżami 9 i 10 znaleziono fragmenty lewego skrzydła - fragment dolnego poszycia, zewnętrzną część skrzydła z siłownikiem, zewnętrzną część skrzydła z czerwoną lampką, a na linii łączącej wieże - dwa fragmenty krawędzi natarcia skrzydła.

Czy samolot rzeczywiście zwiększył przechył ponad 90 stopni? W oficjalnym raporcie jest napisane "According to one of the attendants, the aircraft rolled to the left, and she heard engine power increase significantly. The aircraft then rolled upright and rocked back and forth. She was thrown forward and then upright" natomiast prasa cytowała wypowiedź stewardesy"My first recollection is that the plane rolled to the left and full thrust power was applied" Miss Mooney said."We lifted up, then we leveled out and hit.It felt like we were going over a rocky road."[15] To co różni tą wypowiedź od raportu jest stwierdzenie, że samolot wyrównał do poziomu (leveled out) ale nie wiadomo czy z przechyłem na lewą stronę czy nie. Z kolei inna ofiara wypadku Egon Luftaas, który przeżył katastrofę powiedział  "Going in for a landing, the pilot went too much to the left. You know, with one wing down, not two. Then there was an explosion. Everyone was flinging around. After that I only remember the fire." [3] - "podchodząc do lądowania pilot odszedł za bardzo w lewo, rozumie Pan, z jednym opuszczonym skrzydłem a nie dwoma. Potem był wybuch. Wszystkich miotało dookoła. Potem, tylko co pamiętam to ogień". Media pisały również "As it skidded along the ground, the big airliner spun across heavily travelled Rockaway Boulevard, but did not strike any vehicles. Then it flipped upside down." [4] - co by oznaczało, że ślizgając się samolot (to z niego zostało) obrócił się dopiero na końcu po osiągnięciu drogi Rockaway Boulevard. W kolejnych artykułach można jeszcze przeczytać:

"Finally, at about 4:05 P.M., the Eastern plane, a Boeing 727 carrying 124 persons, ran into several steel approach light stanchions less than half a mile from the runway threshold.Then it rose momentarily, smashed some more stanchions, flipped over and disintegrated"[14] - (...)samolot wpadł na kilka wież świateł podejścia w odległości mniejszej niż pół mili od progu pasa. Następnie momentalnie się wzniósł, uderzył kilka kolejnych wież, przekręcił się i rozpadł.

"Sixteen hours earlier an Eastern Airlines 727, screaming in low for a landing on Runway 22L, had sheared the towers off a long colonnade of lamp stanchions, hit the ground, bounced, veered wildly to the left, tumbled on and, in a final holocaustic spasm, blew apart, killing 110 of its 124 occupants."[13] - (...)samolot ściął wieże wzdłuż długiej kolumnady wież oświetleniowych, uderzył w ziemię, odbił się, skręcił gwałtownie w lewo, runął i w końcowej fazie skurcz holokaustycznego podrygu wybuchł.

"The plane has left an early discernible trail of wreckage a half-mile long, from the first light tower it hit, Number 24-10, to the great twisted carcass of the fuselage, gouging the concrete of the southbound lane of Rockaway Boulevard where it finally came to rest in a ball of fire. Along the way it shed a wing, visible on the rise of the hill to the right; an aileron; its hydraulic system; a stabilizer drum; a wing tank plate. Much of the metal is too small or too twisted to be recognizable."[13] -Samolot pozostawił ślad szczątków o długości pół mili (800m), biegnący od pierwszej wieży świateł w którą uderzył, numer 24-10, do wielkiej poskręcanej skorupy kadłuba, robiąc żłobienie w betonowym południowym pasie Rockaway Boulevard, gdzie w kuli ognia w końcu się zatrzymał. Po drodze stracił skrzydło, widoczne na wzniesieniu wzgórza po prawej stronie, lotkę, system hydraulicznego; bęben stabilizatora; płytę zbiornika w skrzydle. Większość metalu jest zbyt mała lub zbyt poskręcana aby można ją rozpoznać.

Kiedy rozpoczęły się zeznania świadków przed NTSB (8.09.1975) w prasie pojawiło się kilka krótkich wypowiedzi: