Wrocław...

Wrocław to miasto o ponad tysiącletniej tradycji. To siedziba władców Śląska, to ogromne centrum kulturalne i gospodarcze znane od wielu wieków, Wrocław to brama Polski do całej Europy. To właśnie przez Wrocław trafiały nowości architektoniczne do Krakowa, do dawnej stolicy polskiego królestwa.

Wrocław to również i moje miasto od chwili, kiedy moi rodzice po wojennej poniewierce założyli rodzinę i tu właśnie znaleźli swoje miejsce. Tu zaczyna się świat mojego następcy...

Chociaż nie raz wyjeżdżałem z tego miasta w poszukiwaniu swego celu, zawsze właśnie tutaj wracałem i chociaż jutro rozpocznie się moja nowa przygoda z tym "wymarzonym", cywilizowanym światem "zachodniej Europy" - jadę TAM z nadzieją przywiezienia pracy - która umożliwi mi tu, we własnym kraju, normalną egzystencję.

W poszukiwaniu fotografii ilustrującej ten artykuł przejrzałem spory kawał mojego archiwum i wybrałem właśnie tę - jakże doskonale podkreślajacą współczesny wymiar naszej rzeczywistości, która każe powtórzyć słowa Maryli Rodowicz - "wsiąść do pociągu..."

Fotografia przedstawia peron jednego z wrocławskich dworców kolejowych - Dworca Świebodzkiego, który został ulokowany niemal w samym centrum miasta, kilkaset metrów od Fosy Miejskiej stanowiącej przed wiekami przedmurze obronne.

Przez okres "wieku pary" ten dworzec służył transportowi w kierunku Jeleniej Góry. Ostatecznie - po wybudowaniu szlaku w kierunku Śląska i dalej Krakowa - zaistniała konieczność połączeniu obu dworców, na północy miasta wybudowano kolejny - dworzec Nadodrze i wszystkie połączono ze sobą znacznie rozwinięto siecią torów kolejowych i w części miasta wyniesionych na estakadę - jako zewnętrzne magistrale kolejowe, ale też wewnętrznie - linią tramwajową azywano "okólną", ponieważ łączyła wszystkie te dworce ze sobą ułatwiajac przemieszczenie się podróżnych do właściwego pociągu.

Pamiętam ten dworzec jako ważny punkt wyjazdowy, była to przecież stacja czołowa, lokomotywy obracano na specjalnej obrotnicy - dzisiaj znajduje się tam fontanna o charakterystycznym kształcie koła. NIestety, nie tak dawno, dworzec ten wyłączono z eksploatacji pasażerskiej a widoczna lokomotywa już na zawsze wygasiła swój kocioł... Podobnie jest z wagonami po prawej stronie. Zastosowane rozwiązanie ustaliło ich położenie na zawsze tworząc stylizowaną kawiarenkę, która już nigdzie nie pojedzie... I tak oto symbol podróży został przykuty na stałe, dworzec opustoszał i zabrakło pary nawet w gwizdek...

Tu zapraszam wszystkich Przyjaciół miasta Wrocławia do zjednoczenia się w towarzystwo przyjaciół naszego miata. W Towarzystwo Przyjaciół m. Wrocławia, rozrzuconych i po Polsce, i po świecie, tułających się z kontynentu na kontynent w poszukiwaniu swojego miejsca.

Pozostaję z wiarą, że odbudujemy to miasto po zniszczeniach dokonanych przez całe to bractwo nieudolnej "polityki obywatelskiej" podobnie - jak nasi rodzice czy dziadkowie, którzy trafili do Wrocłąwia po wysiedleniu ich z ich Ojcowizny w latach 1945-1948. I odbudowali miasto zniszczone - nie przez wojska koalicji antyhitlerowskiej. To sami Niemcy w początkach roku 1945 wysiedlili mieszkańców Breslau przekształcajac je w twierdzę. To sami Niemcy zatopili połowę swojej floty w nurcie Odry tylko po to, aby zatopione wraki uniemożliwiały żeglugę. To sami Niemcy wyburzyli ogromne kwartały zabudowy i pozostawili jedynie narożne budynki tylko dlatego, aby stanowiły stanowiska ciężkiej artylerii ulokowanej na piętrach oszczędzonego budynku. To na gruzach zabudowy w osi między mostami Grunwaldzkim i Szczytnickim utworzono lotnisko wojenne twierdzy Festung Breslau. To sami Niemcy już zimą 1944/1945 przystąpili do ewakuacji zakładów przemysłowych w związku z zagrożeniem rychłego nadejścia frontu.

A dzisiaj nasze miasto znowu jest w ruinie i kto wie, z czyjego to przyzwolenia, bo na pewno nie jest to wola Wrocławian, którzy są ze swoim miastem związani bardzo mocno.

Zapraszam do stworzenia Towarzystwa Przyjaciół m. Wrocławia, by przywrócić je do życia na poziomie godnym społeczeństwa XXI wieku.