Hiena i motyl

Niektórzy twierdzą, że jestem jak hiena, która rozszarpuje ścierwo. Wiem jednak, że nie jestem hieną a felietonik pani Miłady Jędrysik nie jest ścierwem. „Kaczyński i efekt motyla” to, jakby powiedział prezes, wypocinki, które powstały przez nieporozumienie.

Część pierwsza.

Streszczenie opowiadania Raya Bradbury'ego "I uderzył grom". Sprawne, ale … warto dodać skąd ten pomysł. Odsyłam do Wikipedii. Tam znajdziemy istotę pojęcia: maleńki błąd powoduje katastrofalne skutki.

Część druga.

Przedstawienie wypowiedzi Kaczyńskiego tak, byśmy mieli wrażenie, że powiedział to, co Pani redaktor chciała usłyszeć. Sprawne, ale … trudno zaprzeczyć temu, że jeśli zdarzyła się katastrofa lotnicza, to ci, których w tym samolocie by nie było, nie zginęli by w niej. Samolot się rozbił, natomiast nic nie wiadomo o katastrofie pociągu, którym podróżowały osoby mające wziąć udział w obchodach katyńskich. Zatem gdybanie Pani redaktor ma w sobie więcej z s-f niż stwierdzenia Kaczyńskiego.

Część trzecia.

Próba naciągania faktów by pasowały do teorii. Autorka poucza:

„Stosowanie "efektu motyla" przy analizowaniu przyczyn katastrof lotniczych rodzi oczywiście niebezpieczeństwo, że każdego można wplątać w odpowiedzialność.”

Bez sensu, bez związku z wypowiedzią Kaczyńskiego. Kaczyński ani słowem nie wspomina o tym, że do katastrofy by nie doszło. Nie wini też Komorowskiego o to, że specjalnie tak zrobił, by oni zginęli. Ocenia jego zachowanie jako małostkowe – po katastrofie, tak samo jak można by je ocenić, gdyby do katastrofy nie doszło. Może Pani redaktor zaproponuje jakieś inne określenie opisujące fakt, że ówczesny marszałek sejmu nie zgodził się na przełożenie głosowania o jeden dzień.

Efekt motyla: Pani redaktor napisała niewielki felieton, popełniła niewielkie błędy logiczne i teraz można zobaczyć (np. czytając komentarze do artykułu) jaką katastrofę umysłowo-emocjonalną wywołała wśród czytelników Gazety Wyborczej.

motyl