Grzeszki Jarosława Gowina.

Dotychczas Jarosław Gowin jawił się jako może nie głos rozsądku (jak to kiedyś śpiewał Gintrowski, "tu rozsądku rzadko się używa", a kto "nie myśli na rozkaz to u cara już podejrzany"), to chociaż jako głos "moralności" w rządzie Donalda Tuska. Być może, szukając paraleli biblijnych Gowin święcie wierzy, że jeśli w Platformerskiej "Sodomie" znajdzie się choć jeden sprawiedliwy, dobry Bóg oszczędzi. Na razie ze sprawiedliwością i moralnością wychodziło średnio na jeża - jednak jeśli wchodzi się między wrony, trzeba niekiedy kraknąć tak jak one - ale i tak można było krakowskiego ministra obwołać "perłą nad wieprze".

Do czasu jednak. Trudno powiedzieć, czy minister przejął się zmasowaną nagonką nań - od "Wyborczej" (posądzającej go o pchanie Partii Miłości niemal w odmęty ciemnych wspomnień ZChN-u), przez środowiska feministyczne, przez osoby podejrzewające go o "bycie sierotą po POPisie", wreszcie po grupy "wpływu" przeróżnych korporacji - niemniej Gowin zrobił coś, czego powininen się wstydzić. Naturalnie, złośliwi mogą powiedzieć, że już sam akces do Platformy, a potem do rządu Donalda Tuska jest powodem do wstydu i tego, że znajomi przechodzą na drugą stronę ulicy, ale nie w tym rzecz. Jarosław Gowin z niezrozumiałych przyczyn popełnił błąd moralno-polityczny.

Otóż minister sprawiedliwości, z zasady i definicji mający dbać o praworządność i równość każdego wobec Temidy wpadł na dziwaczny pomysł. Gowin przeto proponuje, by ministrowie, parlamentarzyści i urzędnicy nie byli karani za nieprawdziwe (będące czy to wynikiem błędu, czy świadomego pominięcia domu na Florydzie) deklaracje w oświadczeniach majątkowych. Naturalnie można uznawać, że Gowin, jako gorliwy chrześcijanin pragnie "zło dobrem zwyciężać" i dostrzega szlachetność intencji w każdym człowieku, jednakowoż nie o względy moralne tu chodzi, a tylko albo aż o przejrzystość życia publicznego w Państwie. Skoro już teraz - by daleko nie szukać, ludzie wywodzący się z jego partii, jak Drzewiecki i Palikot nie zwracają uwagi na grożące im sankcje i piszą "nieprawidłowości" na potęgę, cóż będzie, gdy oni i inni poczują się bezkarni?

Jeszcze dziwniejsze od pomysłu jest jego wytłumaczenie. Gowin twierdzi, że powinno się zlikwidować sankcje, bowiem "obecnie prawie nie ma skazań za to przestępstwo" - na swoją obronę przywołując fakt skazania ledwie kilku osób w latach poprzednich. No, panie ministrze, skoro już trącamy najniższych lotów populizmem, to zlikwidujmy też paragrafy na kanibalizm, bo jakoś cicho ostatnio o Rodakach jedzących Rodaków. Skasujmy również odpowiedzialność prawną za narażenie ludzi na katastrofę lotniczą, bo w tym wypadku nie do więzienia się idzie, jeno do KPRM-u i w ławy senackie. Po cóż Nam w dobrej, uczciwej Polsce przepisy, za które i tak nikt nie jest skazywany?

Oryginalny pomysł ministra spotkał się z krytyką ze wszystkich stron - nawet w łonie własnej partii niezmordowana w artykułowaniu absurdów werbalnych Julia Pitera przestrzega (logicznie! to warto zapamiętać i zaznaczyć w kalendarzu na czerwono), iż jeśli poroniona idea wejdzie w życie, przekreśli sens istnienia sysytemu walki z korupcją na najwyższych szczeblach władzy. Aczkolwiek warto by dodać do słów pani eks-minister, że za jej rządów system był tak perfekcyjny, iż żadnej korupcji nie wykrył. Gromy na Gowina ciska też CBA, zarzucając ministrowi wypaczanie sensu istnienia tejże instytucji.

Wszystko więc wskazuje na to, że Gowin będzie musiał ze swojego - powtórzmy raz jeszcze - zupełnie niezrozumiałego pomysłu wycofywać się rakiem. A swoją niezgrabnością polityczną dał wrogom - których nie brakuje - kolejne preteksty do atakowania. Cóż, krakowski minister nigdy nie był i nie będzie "zwierzęciem politycznym". Niegdyś było to nawet urokliwe, i zmuszało człowieka do kibicowania temu nie pasującemu do reszty towarzystwa politykowi. A po takim pomyśle, którego samo wyartykułowanie może być asumptem do psucia Państwa? Ba, chyba nie tylko mnie zawiódł Jarosław Gowin. Szkoda.