Państwo - notka 9. (...

Tylko większościowa ordynacja wyborcza z wielomandatowymi okręgami wy­bor­czy­mi za­pewnia wy­borcy prawo do głosowania na osoby lub komitety partyjne za­leżnie od je­go woli. Wbrew prze­konaniu zwolenników systemu anglosaskiego (jed­nomandatowe okrę­gi wyborcze), gło­so­wa­nie na człowieka ma w nich nie­mal takie znikome zna­cze­nie jak w naszych wyborach do iz­by poselskiej. W sys­te­mie jednomandatowym, tak jak w wyborach pro­por­cjo­nalnych, nie moż­na określić na ile głosujemy na osobę, na ile zaś na ugru­po­wa­nie, któ­re reprezentuje ta oso­ba. W wie­lo­mandatowych wyborach wię­kszoś­cio­wych, można gło­so­wać kierując się przy­na­leż­noś­cią do partii (tak gło­so­wa­li Po­la­cy w roku 1989.), niemniej moż­na głosować kie­ru­jąc się kryterium me­ry­to­rycz­nym. Można także stosować strategie mieszane: gło­suję na najlepszego kan­dy­da­ta na każdym mandacie, zaś jeśli nie znam kandydatów do tego man­datu to gło­su­ję na tego, którego wystawiła moja partia lub odwrotnie generalnie głosuję na kan­dy­datów wy­stawionych przez moją partię, ale pan X nie odpowiada mi i dlatego za­gło­su­ję na przed­sta­wi­ciela innej partii.

Uważam, że dalsze uzasadnianie spraw oczywistych, to tylko bicie piany…