Kompromitacja prokuratury

A jednak bydgoska prokuratura postawiła Włodzimierzowi Olewnikowi zarzut naruszenia nietykalności cielesnej prokuratora, zupełnie wbrew logice. Nigdy nie uwierzę, że organy ścigania czy sądy mają kierować się empatią, ale w tej sytuacji prokuratura wystawia się na pośmiewisko i, mówiąc wprost, przegina pałę. 

Zupełnie ze stanowiskiem ów organu nie zgadza się ojciec zamordowanego Krzysztofa Olewnika:

Zarzut ma związek z incydentem z moim udziałem, który miał miejsce w biurze zamiejscowym Prokuratury Krajowej w Sopocie. Nie przyznaję się do popełnienia czynu opisanego w zarzucie, gdyż opisane tam zdarzenie nie miało miejsca, w szczególności nie pobiłem prokuratora.

I te wyjaśnienia faceta, który stracił syna również przez opieszałość państwa w zupełności wystarczą. Warto być może sprawdzić działalność prokuratora Staszaka, któremu Włodzimierz Olewnik zarzucił wręcz naciski w tej sprawie. 

To był mój gest rozpaczy, w odpowiedzi na prowokacyjne zachowania prokuratora, którego jednak nie uderzyłem. Nic takiego nie miało miejsca, a całego incydentu bardzo żałuję.

I tyle prokuraturze powinno zupełnie wystarczyć - "przepraszam, żałuję". Dlaczego jednak tak bardzo chciała postawić zarzut Olewnikowi? Czyżby chęć odwrócenia kota ogonem? A może pewien rodzaj zemsty, za nagłaśnianie sprawy i zupełnie uzasadnioną krytykę ministra Ćwiąkalskiego?

Śmieszy mnie to, że Włodzimierzowi Olewnikowi grozi nawet do 3 lat więzienia za "znieważenie" prokuratora, tymczasem odpowiedzialni za opieszałość w śledztwie i jego utrudnianie, bimbają sobie w najlepsze. Z winy państwa obywatele są bezradni. A potem państwo się dziwi, że się na nie narzeka. A choćby Olewnik dał prokuratorowi po gębie, to dobrze by zrobił. Nasz wymiar sprawiedliwości i wyjaśnianie wielu spraw przez organy ścigania to jeden, wielki blamaż.