Wydmuszka

Nie sądziłem, że mi kiedykolwiek przypadnie do gustu cokolwiek w Gazecie Wyborczej, ale byłem w błędzie. Vox populi vox Dei, i taki komentarz czytelniczki na temat wyników kontroli okoliczności towarzyszących katastrofie smoleńskiej przez NIK wisi obecnie w GW:

Polska to dla mnie jakiś zupełnie odrealniony kraj . Polacy zaś, to dziwna mieszanina po części ludzi porządnych ale tonących niestety w przeważającej masie debili i zlodziei.
 Przykłady? Miliony można by podać. Charakterystyczny jest zawsze ten sam scenariusz - wielki krzyk gdy wykona sią jakąkolwiek rzetelną kontrolę jakiegokolwiek wycinka rzeczywistości w Polsce. Wszyscy krzyczą - "Jaki skandal! Jaki bałagan! Jaka niekompetencja!".
 Tymczasem każdy wie, że nie ma takiej instytucji w Polsce ktora by działala normalnie tzn. wg światowych standardów. Polska jako państwo już nie istnieje! To wydmuszka. Tu nic nie działa. Gdybyście spróbowali zrobić teraz np. rzetelną kontrolę PKP, czy obsługi imprez masowych (stadionów,hal), działalności sądownictwa i palestry, finansów państwa i Kościoła, norm zanieczyszczenia środowiska itp. - czegokolwiek! Zawsze wynik byłby ten sam - skandal, skandal, skandal. Wszyscy ci co sami w swojej dziedzinie odpierniczają fuszerkę i udają pracę krzyczeliby najgłośniej... I tu zmierzam do istoty rzeczy - po co te mecyje i wrzaski? Skoro wszyscy wiemy, że państwo polskie jest udawane i na niby, to po co kipimy z oburzenia, kiedy mówi się nam oczywistość??? Nie działa nic - bo samiśmy w większości smrodziarze, obiboki i złodzieje....Taka prawda.

PT Rodakom z Kraju, którzy zaraz będą chcieli mi odgryźć łeb za to, że się ośmielam komentować sprawy polskie, samemu w Polsce nie mieszkając, uprzejmie podaję do wiadomości, że ja niczego nie komentuję.

Ja tylko czytam…

Podaję również link, żeby mogli sprawdzić że to jest wypowiedź krajowa. 

http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114884,11311975,Prezes_NIK__Samolot_prezydenta_Kaczynskiego_nie_mial.html?v=1&obxx=11311975#opinions

Jeśli natomiast ktoś jest ciekaw, co robię po przeczytaniu takich kwiatów polskich, to spieszę z odpowiedzią: otóż z głęboką ulgą patrzę na błękit tysięcy mil oceanu na mapie, która wisi u mnie na ścianie nad biurkiem.