Śmiech, a kwestia klasy

 

Niektórzy mają klasę, a inni jej nie mają.

Tak już jest i nic na to nie poradzimy.

Moją matką chrzestną była Irena W. - żona adwokata Stefana F - W., który jako przedwojenny prokurator, miał to nieszczęście, że oskarżył jakiegoś komunistę, co po wojnie skutecznie na kilka lat wyeliminowało go z adwokatury.

Utrzymywał się więc z pisania na maszynie, czyli był zwyczajną sekretarką.

Ciotka Irena była słodka, a wuj Stefan miał klasę.

Dbał o ciotkę jak o dziecko, bo była ciotka kobietą piękną i pogodną. Miała tę, tak pożądaną przez wszystkie kobiety cechę, iż pomimo upływu lat nie zmieniała się.

Zawsze była piękna.

Ciotka Irena pochodziła z rodziny warszawskich fabrykantów, którzy podobno produkowali „kogutki” - takie przedwojenne proszki od bólu głowy.

Mieszkanie W. położone na parterze zasobnej łódzkiej kamienicy umeblowane było w mieszczańskim guście. Na ścianach wisiały obrazy w ciężkich ramach kupowane przez wuja ciotce w prezencie, a stylowe meble dopełniały dostatek.

Często odwiedzaliśmy W.

Pewnie gdzieś w murach tej przedwojennej kamienicy brzmi jeszcze szmer tamtych rozmów, temperatura tamtych argumentów i finezja anegdoty.

Pewnie gdzieś rozlega się śmiech wuja Stefana.

Głęboki i donośny, dystyngowany i szczery.

To śmiech decydował o klasie wuja.

Kwitował on śmiechem całą niesprzyjającą mu rzeczywistość.

Rzeczywistość sprzyjającą też kwitował smiechem.

Śmiech wuja Stefana, przedwojennego prokuratora, a później znakomitego adwokata, który przez lata zmuszony był pracować jako biurowa maszynistka, brzmi mi w uszach do dziś.

Bije zeń pewność zasad i ich niezmienność.

I poczucie wyższości wobec złych kolei losu.

Oraz pobłażania wobec kolei losu dobrych.

 

Ludzi z klasą dziś już się prawie nie spotyka.

Nawet trudno byłoby wytłumaczyć na czym miałaby polegać klasa człowieka, bo nie ma punktów odniesienia.