Droga krzyżowa: Pan Jezus po raz pierwszy upada

Z Księgi Proroka Izajasza. 53, 4-6

N. Lecz On się obarczył naszym cierpieniem,
On dźwigał nasze boleści,
a myśmy Go za skazańca uznali,
chłostanego przez Boga i zdeptanego.
Lecz On był przebity za nasze grzechy,
zdruzgotany za nasze winy.
Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas,
a w Jego ranach jest nasze zdrowie.

G. Wszyscyśmy pobłądzili jak owce,
każdy z nas się obrócił ku własnej drodze,
a Pan zwalił na Niego
winy nas wszystkich.

Poprzednio pisałem o tym, co to znaczy wziąć swój krzyż i iść za Chrystusem. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że żaden z nas nigdy nie dorówna Mistrzowi z Nazaretu. Nie jesteśmy do tego po prostu zdolni. On był czystym Dobrem, zaś immanentną cechą naszej natury jest skażenie złem - rezultat grzechu pierworodnego. Pan Jezus nigdy nie splamił się grzechem, nigdy w tym sensie nie upadł. Nam natomiast zdarza się to bardzo często, nawet jeśli próbujemy Go naśladować. Rozpamiętujemy stare grzechy, powracamy pod ich jarzmo, czasem ulegamy nowym. Upadamy codziennie. Nie powinniśmy jednak tracić nadziei - z Jego pomocą zawsze możemy powstać i kroczyć za Nim dalej. Musimy tylko uznać fakt własnej niedoskonałości i grzeszności i w pełni zawierzyć Chrystusowi.