CARBYNE / SUM (E.B.) 2015

Logline: Były analityk Unit 8200 buduje aplikację, która ma skrócić czas dojazdu karetki o 3 minuty. 4 lata później odkrywa, że ta sama aplikacja, z tym samym interfejsem "kliknij by udostępnić kamerę", jest w Chinach narzędziem prewencyjnej kontroli społecznej. A jej pierwszy inwestor nigdy nie istniał oficjalnie.

Bohaterowie

AMIR - 32 lata. Założyciel. Wierzy, że technologia jest neutralna. Syn ratownika medycznego, który spóźnił się na wezwanie.

NOGA - 29 lat. UX designerka. To ona projektuje ekran zgody: duży zielony przycisk "SHARE LOCATION + VIDEO". Zauważa, że ludzie klikają go w panice w 0,8 sekundy, nie czytając.

BARAK - fikcyjna wersja. Były premier, charyzmatyczny, chroni firmę przed wojskiem i przed prasą. Wnosi kontakty, nie kod.

SUM - cichy partner. Nigdy nie ma go na cap table. Przelew idzie przez spółkę komandytową o nazwie SUM (E.B.) 2015. W mailach podpisuje się tylko "J.E.". W 2019 znika ze wszystkich dokumentów w jedną noc.

LI WEI - chiński inżynier z Guiyang, który odpowiada na Stack Overflow na pytanie Amira o kompresję wideo w czasie rzeczywistym na słabych sieciach.

Timeline prawdziwy, na którym zawieszamy fabułę

2015 - Reporty, później Carbyne, powstaje w Tel Awiwie i Nowym Jorku. Premier Barak inwestuje ok. 1 mln i zostaje przewodniczącym, duża część pieniędzy pochodzi od Epsteina.

2016-2018 - Carbyne wchodzi do hrabstw w USA. Marketing: rozwiązanie na masowe strzelaniny "beyond the gun debate", bo daje dyspozytorom wideo i czat, gdy ofiara nie może mówić.

2019 - Aresztowanie Epsteina. Haaretz ujawnia strukturę finansowania. Barak zleca prawnikom rozwiązanie partnerstwa. Narativ publikuje pierwszy duży tekst, gdzie pada zdanie o chińskim odpowiedniku Carbyne, który "monitoruje każdy aspekt życia użytkownika, w tym osobiste rozmowy, zużycie energii i śledzi każdy ruch".

2020 - Barak odchodzi z rady nadzorczej. Oskarżony w USA o molestowanie seksualne.

2025 - Carbyne zostaje przejęte przez Axon.

Film w 3 aktach

AKT I: ZGODA

Warszawa, 2022. Amir jest na konferencji NG911. Pokazuje demo: dzwonisz na 112, dostajesz SMS, klikasz link, dyspozytor widzi twoją kamerę. Wszyscy klaszczą. Po prelekcji podchodzi do niego Polka, dyspozytorka z Krakowa: "A co jeśli ktoś kliknie przez przypadek? Czy my nadal mamy dostęp po rozłączeniu?" Amir odpowiada zgodnie z dokumentacją: nie, dostęp kończy się z połączeniem.

W nocy dostaje maila z Chin. Li Wei pisze: "Użyliśmy waszego WebRTC patcha w naszym City Safety Cloud. Działa świetnie. Rząd kazał nam zostawić kamerę włączoną na zawsze."

AKT II: DWA PRODUKTY, JEDEN KOD

Amir i Noga lecą do USA, gdzie ich system jest w 40 hrabstwach. W centrum 911 w Ohio widzą dashboard: 5 kategorii danych na każde połączenie - lokalizacja, livestream, czat, dane z apki jeśli jest, i link danych na wypadek zerwania. Wszystko za zgodą, wszystko logowane.

Ale Noga znajduje w logach coś innego. Testowe połączenia z Izraela sprzed 2017 roku, gdzie flaga consent_bypass była ustawiona na true dla użytkowników z chińskimi IP. I ten sam numer buildu, który Li Wei skompilował w Guiyang.

Zaczynają rozumieć model: nie sprzedajesz inwigilacji. Sprzedajesz ratunek. Ratunek potrzebuje tej samej infrastruktury co inwigilacja: zgody w panice, dostępu do kamery, lokalizacji, mikrofonu. Różnica to tylko checkbox w regulaminie.

W tym samym czasie dziennikarka z Tel Awiwu pyta Amira o SUM (E.B.) 2015. Amir pierwszy raz widzi umowę, na której jego własny inwestor jest tylko pożyczkodawcą dla kogoś innego.

AKT III: CENTRUM

Finał - nie w bunkrze, w zwykłym PSAP w New Jersey, o 3:12 nad ranem.

Amir siedzi obok dyspozytorki. Na ścianie 12 monitorów. Przychodzi zgłoszenie: active shooter w szkole, 20 połączeń naraz. System Carbyne automatycznie wysyła linki do wszystkich. 18 osób klika "SHARE".

Na jednym ekranie Amir widzi, że jedno z połączeń nie jest z New Jersey. To testowe urządzenie z Guiyang, które zostawił Li Wei. Ktoś tam też kliknął SHARE. I na jego ekranie pojawia się nie szkoła, a lista: zużycie prądu, historia czatów, ostatnie przemieszczenia. Ten sam UI, inne źródło danych.

Dyspozytorka pyta: "Mamy wysyłać policję?"

Amir patrzy na przycisk, który sam zaprojektował. Zielony, duży, uspokajający.

Ostatnia scena: Amir wraca do Tel Awiwu. Firma już nie należy do niego, należy do Axon. Na lotnisku dostaje SMS-a, identycznego jak ten, który wysyła jego własny system: "Emergency services need access to your camera and location. Click to share." Nadawca: Unknown.

Czarny ekran. Słychać tylko sygnał oczekiwania 911.