D-DAY

Zero strzelanin. Cała przemoc jest ekonomiczna i informacyjna

Logline:

Kiedy Waszyngton odpala kryptonim "Economic D-Day" - totalną blokadę Iranu, emerytowany profesor realizmu politycznego odkrywa, że to nie Iran się rozpada, tylko narracja. Prawdziwa wojna toczy się o to, kto wygra bitwę o opinię światową.

KONCEPT

To nie jest film o rakietach. To film o tym, co mówi profesor: że Iran nie tylko przetrwał ekonomiczny D-Day, ale wygrywa globalną walkę polityczną, bo pozycja USA jest tak niska, że świat po cichu kibicuje, by USA przegrało.

Bohater myśli, że analizuje dane. A tak naprawdę analizuje, kto kazał mu tak patrzeć na dane.

BOHATEROWIE 1. ELIAS VANCE (68) -Profesor z Chicago, realista. Człowiek, który 40 lat mówił "to się nie uda" i zawsze miał rację. Nikt go już nie zaprasza do TV. 2. DANIEL (45) - były pułkownik, teraz prowadzi kanał. Jedyny, który jeszcze dzwoni do Eliasa. Idealista, który wierzy, że prawda się obroni. 3. MAYA (32) - analityczka w Departamencie Skarbu, zespół od sankcji. Ona projektowała "D-Day". Wierzy, że ekonomia to broń precyzyjna. 4. ŹRÓDŁO - anonimowy trader z Dubaju, który wysyła Eliasowi jedną liczbę: ruchy tankowców przez Ormuz, których nie ma w żadnym raporcie.

FABUŁA - 3 AKTY

AKT I: ZWYCIĘSTWO

Waszyngton ogłasza sukces. Rynki irańskie w dół, rial leci. Maya świętuje - jej algorytm zadziałał. Elias na live'ie u Daniela mówi zdanie, które wszystko psuje: "Przetrwali. A teraz wygrywają bitwę o opinię."

Dostaje po programie plik. 72 godziny nagrań AIS z cieśniny Ormuz. Oficjalnie pusta. Na pliku - armada cieni, która płynie dalej. Ktoś wyłączył transpondery, ale nie wyłączył satelitów termicznych.

AKT II: PARANOJA

Elias i Daniel zaczynają układać puzzle. Im bardziej udowadniają, że blokada przecieka, tym bardziej ich własny przekaz jest boostowany przez boty z... tej samej strony, którą krytykują. Ktoś chce, żeby mówili, że USA przegrywa.

Maya odkrywa, że jej "sukces" został zaprojektowany tak, by był widoczny w mediach, ale niewidoczny w portach. Sankcje działają tylko na Excelu.

Centralna scena paranoiczna: Elias na swoim Substacku pisze tekst "The World's Rooting for Iran" - że świat kibicuje przeciw USA. Po publikacji dostaje 2 miliony odsłon w 3 godziny. Z krajów, w których jego blog nigdy nie był czytany. Ktoś mu pomaga wygrać narrację, którą on uważa za własną.

Zaczyna się pytanie: czy on odkrył prawdę, czy ktoś mu ją podłożył, żeby Ameryka sama uwierzyła, że jest znienawidzona i się wycofała?

AKT III: D-DAY

Finał bez wybuchu. W siedzibie ONZ głosowanie nad potępieniem. USA pewne weta sojuszników. Wynik - wszyscy wstrzymują się od głosu. Nie przeciw USA. Gorzej - obojętnie. To jest ta przegrana bitwa o opinię.

Elias rozumie: Iran nie musiał wygrać militarnie. Wystarczyło, że przetrwał na tyle długo, by reszta świata uznała, że opłaca się już nie kibicować Waszyngtonowi.

Ostatnia scena: Daniel pyta na żywo: "Więc kto wygrał?" Elias patrzy w kamerę. Milczy. Na czacie live'a 100 tys. ludzi pisze jednocześnie: IRAN, USA, NIKT. Stream się zacina. To jest thriller - nie ma rozwiązania, jest tylko szum.

Tagline filmu:

"Wojny nie wygrywa ten, kto ma rację. Tylko ten, komu kibicuje świat."