2027

"2027"

LOGLINE:

Lokalny dziennikarz z miasta wojewódzkiego dostaje z anonimowego konta na YouTube link do prywatnego filmu z niejawnego spotkania dwóch wrogich obozów politycznych. Im głębiej weryfikuje nagranie, tym więcej osób twierdzi, że nigdy nie istniało.

BOHATER:

PAWEŁ (35) - były reporter lokalny z Płocka, teraz robi krótkie video-eseje o dezinformacji na YouTube. Wypalony, ale ma jedną zasadę: zawsze sprawdzać źródło. Ma żonę, kredyt i 400 wyświetleń pod filmami.

ŚWIAT:

Polska / USA - nieistotne. Kraj półtora roku przed wyborami, które mają zdecydować czy konstytucję da się obejść kolejnà kadencją. Wszyscy grają w grę "kto doniesie pierwszy". Media żyją z przecieków, które same produkują.

INCITING INCIDENT:

Paweł dostaje w komentarzu link youtub z dopiskiem "to jest paranoja". Link prowadzi do niepublicznego nagrania: w hotelowym lobby spotykają się ludzie, którzy publicznie się nienawidzą - szef sztabu rządzących i lider opozycji. Rozmawiają jak starzy znajomi o "zabezpieczeniu wyniku".

AKT I - NITKA:

Paweł myśli, że ma Watergate. Wrzuca screeny do znajomej z dużej redakcji w Warszawie - MAGDY, korespondentki politycznej. Ona mówi: "Skąd to masz? Tego spotkania nie było. Mam grafiki obu panów, byli 400km od siebie".

Sprawdza metadane filmu - czyste. Sprawdza konto, które wysłało link - założone 2h temu, 0 subów. W nocy ktoś puka mu do drzwi, ale to tylko sąsiad.

AKT II - LABIRYNT:

Każda osoba, która potwierdza autentyczność spotkania, następnego dnia zaprzecza.

Paweł odkrywa wzorzec: jego bohaterowie są celowo rozgrywani przeciwko sobie. Ktoś podsyca paranoję, żeby skłócić własny obóz. To klasyczna taktyka - podziel sztab, stwórz wrażenie zdrady.

Znajduje drugi film. Ten sam hotel, inny kąt. Na nagraniu widać... jego samego, jak filmuje z ukrycia. Nigdy tam nie był.

Zaczyna się definicja gatunku:

bohater-amator ciągnie za nitkę i rozplątuje spisek idący na sam szczyt, ale prawda gubi się w plotkach, kłamstwach i kontrpropagandzie.

Paweł przestaje ufać własnym plikom. Czy on tropi spisek, czy ktoś tropi jego i podrzuca mu fabułę idealną pod jego lęki?

AKT III - KONFRONTACJA:

Paweł umawia się z źródłem na spotkanie w tym samym hotelu. Przychodzi z kamerą. W lobby nikogo nie ma. Na telebimie leci jego własny, nieopublikowany jeszcze materiał z montażu. Ktoś ma dostęp do jego dysku.

Finałowa rozmowa nie jest z politykiem. Jest z producentem treści z dużej platformy, który mówi mu wprost:

"Nie potrzebujemy już fałszować wyborów. Wystarczy, że każdy uwierzy, że wybory są sfałszowane. Ty nam w tym pomagasz. Twój film będzie miał milion wyświetleń. Nieważne, czy prawdziwy."

FINAŁ - DWIE WERSJE:

Wersja A (paranoiczna): Paweł publikuje wszystko. Film wybucha. 2 dni później okazuje się, że całe spotkanie było inscenizacją PR-ową wymyśloną, by zdyskredytować dziennikarzy śledczych. On zniszczył sobie karierę.

Wersja B (realna): Paweł nic nie publikuje. Kasuje kanał. 6 miesięcy później, po wyborach, to samo spotkanie naprawdę się odbywa - już bez kamer.

Nie pokazujemy, która wersja jest prawdziwa. Ostatni kadr to ten sam link na YouTube, który dostał na początku, tylko teraz ma 0 wyświetleń i dopisek "Ten film jest niedostępny".

DLACZEGO TO DZIAŁA:

To nie jest film o tym, czy spisek istnieje. To film o tym, jak łatwo uwierzyć w spisek, kiedy masz za mało snu i za dużo powiadomień. Cały horror dzieje się w głowie bohatera, a nie w polityce.