Paweł Łęski Paweł Łęski
84
BLOG

Czas na cięcie, nie na pudrowanie. Brzęczek!

Paweł Łęski Paweł Łęski Sport Obserwuj notkę 11

Czas na cięcie, nie na pudrowanie


Polska kadra nie przegrywa dziś z braku umiejętności, tylko z braku przyszłości. To zespół, który gra na kredyt z przeszłości, na nazwiskach, na przyzwyczajeniu i na strachu przed zmianą. Liderzy trzymają swoje pozycje bardziej z tytułu zasług niż z aktualnej formy, młodzi czekają w kolejce, a każdy mecz wygląda jak próba przetrwania, a nie jak budowa czegoś nowego. Taka drużyna nie potrzebuje trenera, który ją uspokoi. Potrzebuje trenera, który ją przetnie.


Jan Urban jest właśnie tym uspokajaczem. To trener porządny, doświadczony, lubiany w środowisku, ale to jest też jego największa wada w tym momencie. On nie przyszedł, żeby burzyć, tylko żeby nie rozlać. Jego kadra to kontynuacja, zarządzanie schyłkiem, próba wyciśnięcia jeszcze jednego turnieju z pokolenia, które swój najlepszy czas ma już za sobą. W jego rękach wymiana pokoleniowa zawsze będzie odkładana na później, bo zawsze znajdzie się powód, żeby jeszcze raz postawić na sprawdzonych, jeszcze raz zaufać rutynie, jeszcze raz nie ryzykować. A każdy taki mecz to kolejny miesiąc stracony dla tych, którzy powinni już dziś dostawać minuty i odpowiedzialność.


Dlatego najlepszym kandydatem jest Jerzy Brzęczek. Nie dlatego, że jest wygodny, tylko dlatego, że jest niewygodny dla starego układu. On już raz pokazał, że nie boi się przecinać sentymentów. Gdy przejmował kadrę po erze, która wydawała się nietykalna, nie bał się stawiać na nowych, przesuwać hierarchię i mówić głośno, że nazwisko nie gra. On nie traktuje młodych jak dodatku do kadry, tylko jak jej fundament.


To właśnie daje gwarancję wymiany pokoleniowej. U Jerzego Brzęczka wymiana nie będzie efektem kontuzji, przypadku albo presji mediów. Będzie planem. On potrafi wziąć na siebie gniew kibiców, krytykę za odstawienie gwiazdy i presję szatni, bo już to przeżył. Trener, który boi się stracić szatnię, nigdy nie odmłodzi kadry. Trener, który szatnię już raz przebudował, wie, że chwilowy ból jest ceną za drużynę, która za dwa lata będzie głodna, szybka i gotowa na prawdziwą walkę, a nie na wspominanie dawnych meczów.


Jerzy Brzęczek zna też tę pracę od środka. Zna presję, zna PZPN, zna oczekiwania i zna cenę, jaką płaci się za decyzje. Nie potrzebuje roku na naukę, nie potrzebuje czasu na poznawanie środowiska. Może od pierwszego zgrupowania zacząć budowę nowej hierarchii, w której miejsce w składzie zdobywa się formą, a nie przeszłością. Właśnie tego potrzebuje kulawa kaczka, żeby znowu zaczęła latać.


Zostawienie Jana Urbana to wybór komfortu. To decyzja, żeby jeszcze trochę pożyć z tego, co było. Wybór Jerzego Brzęczka to wybór przyszłości. To decyzja, że kadra przestaje być muzeum zasług i znowu staje się drużyną, w której młodzi nie czekają, tylko grają. I tylko taki trener daje gwarancję, że wymiana pokoleniowa wreszcie się wydarzy, a nie tylko się o niej opowiada.

Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj11 Obserwuj notkę

There have been many comedians who have become great statesmen and vice versa.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (11)

Inne tematy w dziale Sport