Paweł Łęski Paweł Łęski
79
BLOG

Rok 2027: Wielkie kopiuj wklej

Paweł Łęski Paweł Łęski Polityka Obserwuj notkę 0

Rok 2027: Wielkie kopiuj wklej


Wyobraźmy sobie, że jest jesień 2027 roku. Opozycja wygrywa wybory, wchodzi do Kancelarii Premiera, otwiera szufladę z napisem „Projekty do odrzucenia” i robi rzecz najbardziej bezczelną w historii polskiej legislacji. Nic nie pisze od nowa. Naciska kopiuj wklej.


Na biurko trafiają dokładnie te same ustawy, co do przecinka, co do literówki. DSA jeden, DSA dwa, ustawa o reklamie politycznej, druk 3003 i nowelizacja ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jedyna zmiana to nagłówek. W miejscu „Projekt rządowy” dalej jest „Projekt rządowy”, tylko rząd już inny.


I wtedy zaczyna się spektakl.


Dzień pierwszy: DSA wraca


Nowy premier ogłasza, że wdraża europejskie standardy i będzie blokował nielegalne treści w internecie. UKE i KRRiT dostają możliwość nakazywania blokad bez wcześniejszego wyroku sądu.


W ciągu dwunastu minut dawni ministrowie, dziś już opozycja, odkrywają artykuł 54 Konstytucji. Nagle pamiętają, że wolność słowa istnieje, że jest ważna, że w ogóle ją kochają od zawsze, od przedszkola. Na konferencji prasowej jeden z nich mówi z powagą kapłana: „To jest cenzura prewencyjna”. Drugi dodaje: „To jest zamach na demokrację”. Trzeci płacze, bo przypomniał sobie, że kiedyś sam głosował za dokładnie tym samym tekstem, ale wtedy tekst był dobry, bo miał inne tło w PowerPoincie.


W telewizjach informacyjnych paski zmieniają się jak w kalejdoskopie. Wczoraj: „Rząd porządkuje internet”. Dziś: „Rząd knebluje internet”. Ten sam spiker, ta sama fryzura, zupełnie inna mina.


Dzień drugi: Reklama polityczna


Nowy rząd wprowadza ustawę o reklamie politycznej. Kary do 6 procent dochodu za ukryte reklamy, PKW z nowymi uprawnieniami, urzędnik decydujący, co jest publicystyką, a co reklamą.


Nowa opozycja natychmiast organizuje marsz pod hasłem „Moja opinia to nie reklama”. Na marszu idą ludzie, którzy jeszcze rok wcześniej tłumaczyli, że przecież nikt nie będzie karał zwykłych obywateli za opinie, tylko wielkie korporacje. Teraz nagle każdy z nich jest zwykłym obywatelem, publicystą, dziennikarzem i ofiarą systemu w jednej osobie. Jeden z posłów mówi do kamery: „Czy ja nie mogę już napisać, że lubię pomidory, bez zgody urzędnika?” Może. Ale po co, skoro można zrobić z tego aferę.


Dzień trzeci: Druk 3003, czyli ulubieniec tłumu

Tu zaczyna się prawdziwa zabawa. Nowy rząd wprowadza ustawę o środkach ograniczających, czyli słynny druk 3003. Sejm wcześniej przyjął ją głosami 240 za, 202 przeciw, a przepisy przewidują zamrażanie środków i majątku decyzją administracyjną, bez wcześniejszego wyroku sądu. Oficjalnie chodzi o sankcje i walkę z obcą manipulacją informacyjną.  


Dawny rząd, dziś opozycja, patrzy na ten tekst i dostaje palpitacji. „Zamrażanie majątku bez sądu? To jest totalitaryzm! To jest Białoruś! To jest koniec!” Krzyczy człowiek, który ten sam mechanizm nazywał rok wcześniej „nowoczesnym narzędziem bezpieczeństwa państwa”. Ktoś z sali przypomina mu to cytatem. On odpowiada, że wtedy kontekst był inny, bo wtedy zamrażali dobrzy ludzie, a teraz źli ludzie. To jest, jak wiadomo, kluczowa różnica prawna, uczona na pierwszym roku prawa konstytucyjnego.


W Brukseli w tym czasie ktoś w Komisji Europejskiej otwiera szampana, bo wreszcie ma pretekst. Wcześniej ta sama ustawa była „wdrażaniem dyrektywy 2024/1226”. Teraz jest „poważnym zagrożeniem dla praworządności”. Wcześniej była „konieczna”. Teraz jest „nieproporcjonalna”. Wcześniej była „europejska”. Teraz jest „węgierska”. Magia polega na tym, że tekst się nie zmienił. Zmieniła się tylko pieczątka na kopercie.


Dzień czwarty: Dostęp do informacji publicznej

Na deser nowy rząd wyciąga projekt oznaczony jako UD503, czyli rządowy projekt nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pojawiają się w nim nowe furtki do odmowy, argument o nadużyciu prawa, możliwość uzależnienia udostępnienia informacji od opłaty.  


I tu nowa opozycja osiąga szczyt formy. Nagle wszyscy stają się wielkimi fanami jawności. „Obywatel ma prawo wiedzieć!” krzyczą ludzie, którzy przez trzy lata odpowiadali na wnioski o informację publiczną po 14 miesiącach, jednym zdaniem: „brak danych”. Nagle organizacje pozarządowe, które wcześniej mówiły, że trzeba „uregulować nadużycia”, mówią, że to „atak na społeczeństwo obywatelskie”. Nagle dziennikarze, którzy wcześniej pisali, że jawność musi mieć granice, piszą, że jawność nie może mieć granic.


Z Brukseli leci kolejny list. Tym razem w 9 minut, bo ktoś tam ma ustawiony alarm na słowo „Polska” plus słowo „informacja”. List brzmi: „Z niepokojem obserwujemy”. W tłumaczeniu z brukselskiego na polski znaczy to: „Obserwujemy, czy dalej będziecie robić to, co my wam kazaliśmy robić, tylko teraz robi to ktoś inny, więc nam się nie podoba”.


Finał: Konkurs na najbardziej zdziwionego

Wieczorem wszystkie stacje robią debaty. W jednej z nich były minister mówi: „To jest zamach stanu w białych rękawiczkach”. Prowadzący pyta: „Ale to jest przecież pański projekt, słowo w słowo”. Były minister odpowiada: „Tak, ale wtedy projekt był w dobrych rękach”. Prowadzący pyta: „A teraz jest w złych?” Były minister: „No właśnie”.


Elity UE w tym czasie piszą kolejny raport. Raport ma 200 stron i jedno zdanie, które powtarza się co trzy strony: „Jesteśmy zaniepokojeni”. Nikt nie jest w stanie wyjaśnić, czym różni się ustawa z 2026 roku od ustawy z 2027 roku, ale wszyscy są zgodni, że różnica jest fundamentalna i zagraża demokracji.


A na końcu, w ciszy gabinetu, nowy premier odkłada długopis i mówi do doradcy: „Wiesz, co jest najlepsze? My nic nie wymyśliliśmy. My tylko kliknęliśmy zapisz jako”.


I to jest morał tej historii. Ustawy nie zmieniły się ani o przecinek. Zmieniły się tylko nazwiska na wizytówkach. A okazało się, że w polskiej polityce przecinek jest nieważny. Ważna jest wizytówka.

Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj Obserwuj notkę

There have been many comedians who have become great statesmen and vice versa.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Polityka