Paweł Łęski Paweł Łęski
6
BLOG

Salwa dla Kominternu

Paweł Łęski Paweł Łęski Polityka Obserwuj notkę 0

Salwa dla Kominternu


Powązki to miejsce, gdzie Polska chowa swoich bohaterów. Czasem, jak się okazuje, chowa też bohaterów cudzych rozkazów, a polskie wojsko staje na baczność i oddaje im honory, jakby nigdy nic się nie stało.


Tak właśnie wygląda najnowsza inscenizacja w wykonaniu marszałka Czarzastego. Na jego polecenie wojskowa asysta honorowa na Powązkach trafiła do dąbrowszczaków. Ludzi, którzy nie pojechali do Hiszpanii bronić Polski, bo Polski w Hiszpanii nie było. Pojechali bronić Madrytu na rozkaz z Moskwy, w formacji wymyślonej przez Komintern i nadzorowanej przez NKWD.


To jest dopiero początek absurdu, bo absurd ma tu nawet podstawę prawną. Ustawa o obywatelstwie z 1920 roku mówiła wprost, że obywatel Rzeczypospolitej, który bez zezwolenia władz polskich zaciągnie się do obcej armii, automatycznie traci obywatelstwo. Dąbrowszczacy zaciągnęli się bez zezwolenia, do armii, która nie była polska, pod sztandar, który nie był polski, i z rozkazu, który nie wyszedł z Warszawy. W świetle ówczesnego prawa przestali być Polakami w chwili, gdy stali się dąbrowszczakamii. A teraz państwo polskie, w galowych mundurach, oddaje im honory jako polskim bohaterom. To jest ceremonia, w której państwo honoruje byłych obywateli za to, że przestali być obywatelami, żeby służyć obcemu centrum decyzyjnemu.


Łańcuszek decyzyjny był zresztą piękny w swojej międzynarodówce. Najpierw Profintern, czyli związkowa sekcja Kominternu, decyduje w Pradze w lipcu 1936 roku, że trzeba organizować brygady. Potem Komunistyczna Partia Hiszpanii apeluje, Komintern organizuje, NKWD nadzoruje, Paryż sortuje ochotników, a ochotnicy jadą umierać pod Toledo, pod Madrytem i pod Aragonem. Warszawa w tym schemacie nie występuje wcale, poza tym, że to z Warszawy trzeba było uciekać, żeby do tego Paryża w ogóle dotrzeć. Jeden z ochotników wędrował pięć miesięcy, siedział w więzieniach po drodze, spał na ławkach w parku, byle tylko zdążyć na zbiórkę do brygady. To jest determinacja, której nie można odmówić. Szkoda tylko, że to była determinacja do wykonania cudzego planu, a nie do obrony własnego kraju.


Patron też jest w tej historii znakomity. Jarosław Dąbrowski, powstaniec styczniowy, generał Komuny Paryskiej, człowiek, który walczył o Polskę z bronią w ręku. Gdyby wstał dziś na Powązkach i zobaczył, że jego imieniem firmuje się oddział powołany przez Komintern, że jego nazwisko jest na sztandarze formacji, której politycznym komisarzem był człowiek wyznaczony przez partię, a nie przez polskie władze, to pewnie zapytałby, czy aby na pewno to jeszcze jest ta sama Polska, o którą walczył. A potem zobaczyłby asystę honorową i zrozumiałby, że to już nie jest Polska, tylko teatr.


Bo to jest teatr. Wojsko Polskie prezentuje broń, orkiestra gra, salwa idzie w niebo, a w tle, niewidzialny, stoi Komintern i robi zbiórkę. Czarzasty gra rolę reżysera, który udaje, że to jest normalna uroczystość państwowa, a nie polityczna rekonstrukcja. Rekonstrukcja, w której oddział rozwiązany potem przez Stalina, oddział, który dla Moskwy był tylko narzędziem do jednorazowego użycia, nagle staje się częścią polskiego panteonu.


Mówi się o pięciu tysiącach polskich ochotników. Tyle że przynajmniej cztery tysiące z nich żyło na emigracji, głównie we Francji i Belgii, a część trafiała w ogóle do niepolskich batalionów. Czyli polskość tej brygady była mocno umowna, mniej więcej tak umowna, jak polskość dzisiejszej ceremonii. Grupa 36 ciu, która zaczęła od plutonu ckm w katalońskiej kolumnie Libertad, to nie był oddział Wojska Polskiego. To był oddział międzynarodowej rewolucji, który akurat mówił po polsku.


I tu dochodzimy do najśmieszniejszego punktu całej uroczystości. Gdyby dąbrowszczacy żyli dziś i chcieli dostać to, co właśnie dostali, musieliby najpierw złożyć wniosek o przywrócenie obywatelstwa, które sami utracili, potem wniosek o uznanie służby w obcej formacji, a na końcu wniosek o asystę honorową. Urzędnik spojrzałby na papiery i powiedziałby, że czegoś brakuje, że nie ma zezwolenia z 1936 roku. Ale na Powązkach urzędnika nie było. Był marszałek, było wojsko i była salwa. Papiery okazały się niepotrzebne, bo wystarczyła wola polityczna.


Dlatego ta salwa nie była dla dąbrowszczaków. Oni już dawno nie żyją i nic im po salwach. Ta salwa była dla nas, dla widzów. Miała nam powiedzieć, że można służyć obcemu państwu, obcej partii i obcemu wywiadowi, a i tak zostać uznanym za polskiego bohatera, byle tylko polityczny reżyser akurat miał na to ochotę. Wystarczy, że marszałek kiwnie głową, a Komintern dostanie w Warszawie wojskową asystę honorową.


Powązki widziały już wiele. Widziały powstania, wojny i pogrzeby, na których płakano naprawdę. Teraz zobaczyły coś nowego, pogrzeb polityczny, na którym państwo polskie oddało honory formacji, która z państwem polskim nie miała nic wspólnego, poza tym, że jej żołnierze kiedyś mieli polskie paszporty, które sami unieważnili, zaciągając się do brygady Kominternu.

Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj Obserwuj notkę

There have been many comedians who have become great statesmen and vice versa.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Polityka