Paweł Łęski Paweł Łęski
48
BLOG

Jak Jilli Bolt zinterpretowałaby incydent z psem podczas negocjacji Putin Merkel

Paweł Łęski Paweł Łęski Technologie Obserwuj notkę 0

Jak Jilli Bolt zinterpretowałaby incydent z psem podczas negocjacji Putin Merkel


Jill Bolte Taylor opisuje mózg jako cztery różne moduły komórek, czyli cztery charaktery:


• Charakter 1, lewe myślenie, Planista: analityczny, logiczny, nastawiony na porządek i strukturę • Charakter 2, lewe emocje, Obrońca: sztywny, ostrożny, oparty na strachu, nastawiony na przetrwanie i bezpieczeństwo • Charakter 3, prawe emocje, Odkrywca: otwarty, nieustraszony, ciekawy, kreatywny, obecny tu i teraz • Charakter 4, prawe myślenie, Łącznik: holistyczny, współczujący, widzący szerszy obraz 

Pojawiają się też dwa kluczowe wątki: jak wychodzić z pętli mózgu, która trzyma nas w stresie i lęku, oraz jak przełączać się między tymi czterema charakterami. Osobny rozdział to teza, że emocje trwają tylko 90 sekund.


To jest model metaforyczny, a nie dosłowny podział na „czterech ludzików w głowie”. Jako narzędzie do rozumienia reakcji w stresie sprawdza się jednak bardzo dobrze.


Co się stało w mózgu Merkel, gdy podszedł pies


W momencie, gdy Koni podszedł do Merkel, za kierownicę wskoczył Charakter 2.


Ten charakter jest zasilany przeszłością. U Merkel przeszłość to ugryzienie przez psa w 1995 roku i zapisana w pamięci asocjacja: pies równa się zagrożenie. Ciało migdałowate, czyli wykrywacz zagrożeń w mózgu, flaguje bodziec i zalewa ciało hormonami stresu, adrenaliną i kortyzolem, zanim kora przedczołowa zdąży pomyśleć.


Dlatego Merkel „zamarła”. To nie była decyzja, tylko reakcja zamrożenia, czyli freeze, jeden z wariantów walcz, uciekaj albo zamarznij.

 Charakter 2 w tym momencie kłamie. Opowiada historię: „Jesteś w niebezpieczeństwie, on cię upokarza, musisz coś zrobić, natychmiast”.


Gdyby ta historia przejęła całe negocjacje, Merkel zaczęłaby działać z poziomu Obrońcy. A Obrońca w negocjacjach robi zwykle jedną z trzech rzeczy: atakuje, wycofuje się albo ustępuje, byle tylko skończyć dyskomfort. Każda z tych reakcji dałaby Putinowi informację, że zagrywka działa.


Zasada 90 sekund i to, co zrobiła Merkel


Jill Bolte Taylor twierdzi, że biochemiczny cykl emocji, od wyrzutu chemii do jej wyczyszczenia z organizmu, trwa około 90 sekund. Po tym czasie dalsza reakcja to już „pozostawanie w pętli emocjonalnej”, czyli dokarmianie emocji przez odtwarzanie historii w głowie.


Merkel w pamiętniku opisała dokładnie tę strategię: „Pomyślałam tylko: zachowaj spokój, skoncentruj się na fotografach, to minie”. I dodała, że próbowała ignorować psa, choć poruszał się tuż obok niej, a mimikę Putina odczytała jako zadowolenie z sytuacji.


W języku Jill Bolte Taylor to było pozwolenie, żeby 90 sekund minęło, bez dokładania kolejnej opowieści. Nie powiedziała sobie w kółko: „On mnie niszczy, to skandal, muszę zareagować”. Skupiła uwagę na teraźniejszości, na fotografach, na postawie, na oddechu. To przenosi sterowanie z powrotem w stronę prawej półkuli, czyli obecności, i w stronę Charakteru 1, Planisty, który u Merkel jako naukowca jest naturalnie silny: analiza, scenariusze, zimna ocena.


Jej reakcja to nieformalny BRAIN Huddle


Jill Bolte Taylor proponuje w takich momentach tzw. BRAIN Huddle, czyli szybką naradę mózgu:

• Breathe: zatrzymaj się i wróć do oddechu, do teraźniejszości • Recognize: rozpoznaj, który charakter teraz prowadzi • Appreciate: doceń jego rolę, on chce cię chronić • Inquire: zapytaj pozostałe charaktery, jak one widzą sytuację • Navigate: wybierz świadomie, kto ma prowadzić dalej 


Merkel zrobiła to w wersji mikro, na oczach kamer:

• Breathe: zachowaj spokój, nie daj się ponieść pierwszej fali. • Recognize: to jest strach, to jest mój Obrońca, a nie realne zagrożenie, że pies mnie teraz zagryzie. • Appreciate: Obrońca ma rację, że pamięta ugryzienie, ale nie musi rządzić spotkaniem o energii. • Inquire: co mówi Planista? Kontynuuj rozmowy. Co mówi Łącznik? Nie zrywaj relacji z Rosją z powodu jednego incydentu, patrz na szerszy obraz. • Navigate: zostań, przeczekaj, nie daj reakcji. 


Dzięki temu nie doszło do przejęcia sterów przez Charakter 2 na dłużej. Gdyby Merkel została w pętli, każda kolejna sekunda z psem obok byłaby kolejnym „dowodem”, że Putin ją kontroluje.

A co działo się w mózgu Putina?

Tu pozwala odwrócić perspektywę. Merkel później opisywała Putina jako kogoś, kto „zawsze był czujny, czy ktoś go źle nie potraktuje” i kto był gotowy na „gry o władzę, z psem i kazaniem na siebie czekać”.


W języku Jill Bolte Taylor to też może być Charakter 2, tylko w innym kostiumie. Obrońca nie zawsze wygląda jak strach. Czasem wygląda jak potrzeba dominacji, kontroli, udowodnienia siły. Merkel ujęła to wprost w przytaczanej interpretacji: on musiał to robić, „żeby udowodnić, że jest mężczyzną”, bo boi się własnej słabości.


Czyli w pokoju były dwie aktywowane części „Obrońcy”. Różnica polegała na tym, kto nim zarządzał. U Merkel Obrońca dostał głos, ale nie dostał kierownicy. U Putina, w interpretacji Merkel, Obrońca dostał kierownicę i poprowadził zagranie z psem.


Putin twierdził później, że nie wiedział o fobii Merkel i że chciał stworzyć zrelaksowaną atmosferę, a potem przepraszał: „Angela, proszę, wybacz mi”. Nie rozstrzygniemy intencji. Z punktu widzenia mózgu nie ma to aż takiego znaczenia. Liczy się to, który charakter przejął decyzję i jak druga strona to odczytała.


Co to zmienia w ocenie negocjacji


Negocjacje to nie tylko wymiana argumentów o gazie czy energii. To rywalizacja o to, czyj mózg dłużej utrzyma sterowanie.

• Jeśli Putin chciał wytrącić Merkel z Charakteru 1: udało mu się na kilkadziesiąt sekund. Przez chwilę to strach, a nie analiza, był na pierwszym planie. • Jeśli chciał, żeby Merkel została w pętli: nie udało się. Ona nie dokarmiła pętli narracją o upokorzeniu. • Jeśli chciał przetestować jej regulację emocji: dostał odpowiedź. Merkel pokazała, że potrafi rozpoznać emocję, pozwolić jej przeminąć i wrócić do planu. 

Dlatego w analizach z Harvard podkreśla się, że Merkel później przekuła incydent w wgląd, a nie w urazę. To jest właśnie przełączenie z Charakteru 2 na Charakter 1 i 4: z „on mnie atakuje” na „czego to mnie uczy o nim i o jego potrzebie kontroli”.


Wniosek z połączenia obu historii jest prosty i dość brutalny dla negocjatorów. Nie wygrywa ten, kto nie czuje strachu. Wygrywa ten, kto szybciej rozpoznaje, że strach to tylko 90 sekund chemii plus historia, którą mózg do niej dopisuje, i kto nie pozwala tej historii napisać za niego umowy.

Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj Obserwuj notkę

There have been many comedians who have become great statesmen and vice versa.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Technologie