Podobno rocznie wychodzi na świecie 158 milionów książek. Potop. Tsunami. Liczba niemożliwa, niemal jak liczba kombinacji, które w przypadkowy sposób muszą się ustawić, aby powstało życie. Żartuję, tych drugich jest o wiele więcej. Jak w tej masie wybrać? Czym się kierować? Ale tak naprawdę.
Więc i ja napisałem książkę i to, pod względem objętości, wcale nie ustępującą standardom uznanym i najwyższym, budzącym oczywiście, to, co budzić standardy - podane do uznania - powinny. Siedziałem po nocach. Po co? Nie wiem. Robimy różne rzeczy, nie wiedząc do końca po co. Nie mając jasnej, zalecanej przez ekspertów, wizji.
Za dnia gołębie, pies sąsiadki, setny remont dwie klatki dalej, remont schodów, wymiana nawierzchni, nawet biedna trawa próbowała się uchylać przed wirnikiem ręcznej kosiarki. Tylko głęboką nocą, gdzie atrament wlewa się w czasoprzestrzeń, gdzie wszystko cichnie i ludzie - ci porządni - idą spać. Tylko wtedy można było półprzytomne oczy otworzyć i powtarzać, nieudolnie, słowo za słowem, tak jak było, jak się rzekło, jak istniało.
Tysiąc stron tekstu to jest coś. To znaczy, to może być tysiącstronne dęte nudziarstwo udające literaturę, przypudrowane i ubrane w szaty króla, teraz bijcie głowami! Może to też być coś innego, czym jak mniemam - pozwalam sobie na to - jest "Droga", powieść o moim czteromiesięcznym marszu przez Europę do Santiago.
Chyba to wszystko się nie uda. Taka myśl mi towarzyszy. Nie mam przebojowości rynkowego markietera czy markietanki. Bezczelnie wiecznie wietrzącego sukces i wierzącego w pomyślną przyszłość, polegającą na ziszczeniu się zamierzeń. O nie. Ludzie, którzy piszą, szczególnie coś więcej, nie mają tego niezbędnego w dzisiejszym świecie wyposażenia. Więc... pozostaje po prostu iść. Strzelec strzela, Pan Bóg kule nosi. Iść w niewiadome. Uparcie. Trochę niezłomnie. Po ludzku.
Gdy już wszystko nagrałem, będzie tego 40 do 45 godzin, nie żartuję, to zrozumiałem, że warto to oszlifować. Chociaż... czy warto? Może warto. Może warto. Chciałbym, żeby powstał z tego materiał o jakości audiobooka. O takiej formie, która treść będzie pielęgnować, uwypuklać, dawać jej właściwe ramy. Potrzeba do tego trochę kasy. Więc ta zbiórka. Jakoś mi wstyd. Nie wiem dlaczego. Głupie wychowanie.
Ciągle nie mogę zrozumieć albo raczej przystosować się do świata. Takiego mądrego, przemądrzałego, z jego biznesowymi zasadami, brutalnością relacji opartych na bezwzględnym rachowaniu korzyści, szaleńczym egoizmie. Ciągle w takim świecie czuję się obco. Ciekawe, czy tak będzie do końca.
Więc jeśli chcesz lub jesteś zainteresowany-zainteresowana, brzmieniem mojego falseciku, amatorsko próbującego opowiadać prosto o rzeczach największych. Jeśli chcesz mieć okazję do powywnętrzania się. Albo z ciekawości. Albo z dowolnej innej intencji, żeby zobaczyć, usłyszeć coś prawdziwego. To wejdź na stronę zbiórki. Tam linki, możesz się przekonać. Wyrobić sobie SWOJE osobiste zdanie. Możesz je nawet wyrazić, a w szczególnym przypadku, gdybyś chciał(a) by ten audiobook w fajnej, profesjonalnej wersji się ukazał, możesz ten cel wesprzeć.
Cała książka oczywiście, jak wszystko na Camino, jest dostępna w trybie donativo, co przekłada się na "za darmo", pod jednym warunkiem. Że zrobisz coś dla kogoś innego. Wcale niekoniecznie dla tego, od którego coś otrzymujesz, ale taka możliwość też jest dla Ciebie.
Mało słońca jest zimą. Czy to właściwie już zima? Kalendarzowa? Krótkie dni. Długie noce. Jakoś damy radę. I kto wie, może jeszcze kiedyś wzejdzie słońce. Może już w te święta. Może jakoś inaczej. Tego słońca wszystkim wam życzę.
Na stronę zbiórki warto zajrzeć, choćby dla clipu o Camino i tej książce, który sam wymyśliłem i "reżyserowałem". Są tam linki do swobodnego zapoznania się zarówno z wersją audio jak i tekstową. A sam link jest {TUTAJ}
Komentarze
Pokaż komentarze (12)