Przyczyną obecnego kryzysu finansowego jest stymulacja wytwarzania dóbr i usług poprzez nadmierną emisję pieniądza, następującą dodatkowo wskutek zaciągania długu w instytucjach pieniądz generujących - bankach.
Gdy na rynku pojawia się więcej pieniędzy, to ludzi stać na więcej rzeczy i potencjał wytwórczy (który zawsze jest większy niż poziom wytwarzania) powoduje zwiększenie dostaw dóbr i usług. Rośnie produkcja, rośnie ilość pieniądza w obiegu. Produkcja nie jest odpowiedzią na zakres potrzeb, ale na zakres możliwości nabywania jej (tworzenie potrzeb i popytu).
Ponieważ mechanizmem dostarczania pieniądza jest zaciąganie długu, to mechanizm ten generuje koszty dla państw w ten sposób funkcjonujących. Koszty te rosną w miarę upływu czasu takiego funkcjonowania. Z czasem zaczyna się zaciąganie długu na spłatę kosztów obsługi poprzednio zaciągniętego długu. To próg, za którym nie da się już dłużej kontyuować tego mechanizmu. Pieniędzy nie ma wystarczająco dużo aby podtrzymać zasilanie dla wzrostu popytu a co za tym idzie wzrostu wytwarzania (gospodarki), stąd gospodarka przestaje rosnąć.
Rosnące odsetki od długu wysysają dalsze pieniądze, zaś ich wzrost jest wynikiem przekroczenia w/w progu co przekłada się na "spłacalność" zadłużenia. To z kolei powoduje dalszy spadek wzrostu gospodarki i koło się zaczyna zamykać.
Istnieją dwa wyjśca z zaistniałej sytuacji.
Pierwsze to dodruk pieniądza przez emisję obligacji przez Bank Centralny. Rozwiązanie preferowane przez "rynki finansowe" oraz USA. Skutek to kontynuacja wcześniejszego trendu, wzrostu gospodarki wskutek wzrostu dostaw pieniądza. Ponieważ emisja nie ma charakteru druku lecz zaciągania długu, to jedynym skutkiem musi być powtórzenie kryzysu, trochę później w ostrzejszej i większej formie.
Drugie to wstrzymanie dalszego zadłużania się i deficytu wydatków. Spowoduje to spadek masy pieniądza w gospodarce a więc ścieśnienie gospodarki już teraz.
Wybór jaki przed sobą mają społeczeństwa albo raczej państwa zachodu jest następujący:
Albo kupujemy czas i odkładamy dla naszych następców szalenie poważny kryzys, żyjąc dobrze teraz, bo liczy się tu i teraz.
Albo wracamy do równowagi teraz, natychmiastowo fundując sobie trudności i spadek gospodarki, jednakże mniejszy niż w opcji nr1 i łatwiejszy potem do nadrobienia.
Tak czy inaczej zapłacimy za fikcję, za życie ponad stan, za wieczne zadłużanie się. Cena może być niższa ale natychmiastowa, albo wyższa ale późniejsza. Nie da się jednak jej "nie zapłacić"


Komentarze
Pokaż komentarze (1)