"Earth" Vangelisa Papatanasiu powstał 41 lat temu. W wielu dziedzinach to zamierzchłe dzieje, w sferze filmu to będzie archaik. A jednak muzyka jest inna. Z upływem czasu wcale nie przybywa jej wartości i uroku. Zdaje się, że zupełnie przeciwnie, jakieś monstra z kosmosu, wcieliły się w ludzi, niczym w dawnym horrorze science fiction, i porwały muzykę. Wykrzywiły ją, skoślawiłty, zrobiły z niej produkt taśmowy, wyrywając jej serce i zubażając tym samym wrażliwość ludzi.
Earth nie wolno słuchać normalnie. Włączywszy sobie ipada w metrze, youtuba w trakcie przeglądania stron internetowych, odtwarzacz w samochodzie. Z muzyki zrobiono tło, mające łagodzić nastrój, zbiorem potwarzalnych w nieskończoność, tych samych sztucznych fraz, które nie zostawiają po sobie nic i do niczego nie prowadzą.
Earth trzeba słuchać samemu, w ciemnym pokoju ze świetnymi słuchawkami na uszach. Gdy wszystko poza muzyką odpływa a oczy są zamknięte, bo zwrócone do wewnątrz. Wtedy właśnie, z tonów i brzmień wyłaniają się pędzące kawalkady derwiszy. Tupot wielbłądów wznieca kurz. Nad Tamizą wschodzi słońce. Bije zegar. Z okien miejskiej kolejki obeserwujemy kolorowe linie neonów, co wciąż się palą choć noc wita się już z nadchodzącym dniem. Ze szczytów gór roztacza się widok, w którym gubi się wzrok i pamięć.
Earth nie jest zbiorem utworów albo piosenek. Earth jest opowieścią, intymną, emocjonalną, przemawiającą do wyobraźni. Jeśli się jej pozwoli nieść, to jej smak i obrazy zapadają w pamięć. Jest zdarzeniem z innej epoki. Wartym przeżycia i doświadczenia. Zresztą, oddajmy głos samemu Vangelisowi:
Chciałbym napisać piosenkę,
która była by tak żywa i tak intymna
Że Ziemia przyjęła by ją
niczym trumień tryskający
z jej pamięci
Jak gdyby nikt jej nie napisał, tylko samo życie
I moja piosenka pędziłaby
lotem ptaków, na ich skrzydłach, ku drzewom
porannej bryzie, sercu, oddechowi, piosence.
Bo piosenka należy do wszystkich
tak jak źródło*
* - tłumaczenie własne ze strony link
moja książka



Komentarze
Pokaż komentarze