Na bezrobociu; wrzesień 1997 r.
Integracji wspólnot ponadnarodowych nie powinna towarzyszyć dezintegracja społeczności państwowej.
Integrowanie się ludzi we wspólnoty od tych najmniejszych do tych największych jest ich naturalną egzystencjalną i psychologiczną potrzebą. Wraz z cywilizacyjnym rozwojem potrzebowaliśmy integracji w coraz większe wspólnoty. Dziś potrzebujemy już integracji globalnej. Wszystkich mieszkańców Ziemi traktujemy jako jedną wielką wspólnotę. We wspólnotach, ludzie są w stanie przeciwstawić się zagrożeniom i rozwijać swoje „człowieczeństwo”, swój duchowy i intelektualny wymiar egzystencji. Dlatego działania anty-integracyjne, anty-wspólnotowe, usuwające międzyludzką solidarność i współodpowiedzialność, eliminujące więzi międzyludzkie i między grupowe są zagrożeniem dla trwania nie tylko poszczególnych wspólnot ale i indywidualnych osób (także tych, którym wydaje się, że znakomicie sobie w świecie radzą), a także zagrożeniem redukowania i ograniczania rozwoju wspólnot i całej ludzkości w różnych aspektach egzystencji, fizycznym, duchowym, intelektualnym, moralnym itd.
Integrowaniu się na poziomach wielkich, ponadnarodowych wspólnot czy integrowaniu globalnemu nie musi i nie powinna towarzyszyć dezintegracja na poziomach: narodowym i małych społeczności. Wektory rozwoju i integracji tych wielkich i tych małych mogą i powinny być sobie „przyjazne”, mogą i powinny się wzmacniać. Wielkie wspólnoty mogą być silne siłą tych małych i odwrotnie.
Niestety polityka gospodarcza i społeczna w naszym kraju zupełnie ignoruje potrzebę integracji społeczności naszego państwa. Jeśli idea integracji europejskiej ma godne i należne miejsce w myśleniu i dążeniach władz państwowych i rządzących elit to integrację i ludzką solidarność na szczeblu krajowym traktuje się po macoszemu lub zupełnie lekceważy.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)