Portiernia, czerwiec 2002 r.
Biurokratyczno- egoistyczne podejście państw Unii do naszych ustrojowo-gospodarczych przemian.
Oczywiście byłem i jestem gorącym zwolennikiem naszego wejścia w struktury Unii Eurpopejskiej. Nie oznacza to, że jestem bezkrytyczny wobec jej działań. Państwa Unii Europejskiej zapominając o tym, że po II wojnie światowej, przy odbudowie swych krajów i swych gospodarek korzystały z amerykańskiej pomocy, nie bacząc na nasze zasługi w obaleniu komunistycznego systemu i komunistycznego imperium, w zdekomponowaniu światowego układu sił, zachowują się wobec nas i innych krajów oczekujących na przyjęcie w jej szeregi egoistycznie. Europa nie kwapiła się do takiej pomocy, wręcz przeciwnie, ustaliły się takie relacje, które spowodowały dysonans miedzy importem a eksportem między państwami Unii a naszymi państwami kandydującymi, który spowodował transfer do nich od nas miejsc pracy Nie oczekiwaliśmy przyjęcia bezwarunkowego, ale obwarowanie go tak trudnymi do spełnienia przez cherlawe gospodarki warunkami jest podejściem samolubnym, niestety charakterystycznym dla dzisiejszego skomercjalizowanego świata. Tak właściwie na tym oczekiwaniu zamiast biednych krajów oczekujących skorzystały właśnie bogate kraje Unii. Wielkie pragnienie przystąpienia do wspólnoty było okupione nierównowagą handlową i eksportem miejsc pracy z takich krajów jak Polska. Europa wolała finansować rozwój Chin i innych państw Dalekiego Wschodu (w stosunku do tych państw nie wysuwano zarzutów o stosowanie instrumentów ekonomicznych korzystnych dla tych państw).
Pomagać można w sposób spektakularny, z rozgłosem stosując przemawiające do przeciętnych ludzi metody, takie jak dotacje i przekazywanie kwot pomocowych lub w sposób mało spektakularny, poprzez stosowanie odpowiednich instrumentów ekonomicznych.
Oczywiście nikt rozsądnie myślący nie neguje tego, że rozszerzanie i integrowanie się rynków Europy jest dla nas w długiej perspektywie korzystne. Przepływ technologii, kapitałów, wyrównywanie jakości produktów i usług to tylko niektóre z tych korzyści. Jednak ta bezwzględność państw Unii i jej urzędników wobec nas w egzekwowaniu unijnych przepisów powoduje występowanie u części naszego społeczeństwa anty unijnych nastrojów.
Czerwiec 2002r.
To narzucanie rygorów finansowych i ekonomicznych było być może bardziej niż egoizmem podyktowane unijną biurokracją, narzucaniem przestrzegania przyjętych już wewnątrz Unii reguł i przepisów. Unijne rygory nałożyły się na naszą wewnętrzną polską politykę trudnego pieniądza. Szkoda, że eksperci unijni obserwując naszą polską gospodarczą i społeczną rzeczywistość i negatywne rezultaty gospodarczej polityki naszych animatorów transformacji nie zdobyli się na podpowiedzi, by tą rzeczywistość zmienić.
kwiecień 2006 r.
Piętnaście lat gospodarczego czyśćca
Oczywiście oczekiwaliśmy niecierpliwie na moment formalnego wejścia do wspólnoty europejskiej i był to wspaniały moment gdy poczuliśmy się pełnoprawnymi Europejczykami, gdy wreszcie zdobyliśmy namacalne i formalne potwierdzenie uznania przez rządy, elity i społeczeństwa państw starej Unii naszej przynależności do Europy.
Pozostaje tylko żal, że politycy starej Unii egoistycznie przez długie lata tak nieprzejednanie naciskali na spełnienie formalnych warunków przez państwa kandydujące do jej struktur, przede wszystkim na uzyskanie przez te państwa odpowiednich parametrów gospodarczych a sami nie byli skłonni do stworzenia rzeczywistych warunków i bodźców sprzyjających integracji i rozwojowi państw kandydujących. Państwa starej Unii korzystały z otwarcia się rynków państw kandydujących, ignorując niekorzystny dla tych drugich bilans w wymianie handlowej
Społeczeństwo polskie szczególnie dotkliwie odczuło wykorzystywanie przez państwa „starej” Unii błędów polityki gospodarczej prowadzonej przez kolejne nasze rządy. Nasze biedne państwo fundowało miejsca pracy zamiast u siebie w bogatych państwach Unii. Zamiast wsparcia byliśmy jako kraj de facto wykorzystywani przez wspólnotę.
Komentarze
Pokaż komentarze