Przemysław Urbańczyk „Korzenie Polski”

Przemysław Urbańczyk

„Korzenie Polski”

Tom 1

2026

Tom 2

2026

-

W tych książkach wybiórczo interesuje mnie tylko i wyłącznie Słowiańszczyzna rodzima polska przed utratą suwerenności Polski w 966 roku.

Jak zwykle książek tych nie czytam, aby nie infekować umysłu bredniami, a jedynie intensywnie przeglądam, aby wyrobić sobie opinię na temat ich zawartości w wyznaczonym zakresie oraz wiarygodności i błędów Autora.

Tym razem nie mam właściwie o czym pisać, bo Autor poszedł w kanał semicko-chazarski i chrześcijański.

Znaczy się owszem, trzeba być uczciwym - jest tutaj wiele nowości i ciekawostek w porównaniu do dawniejszych książek na ten temat.

Jest zwiększone nieco oparcie na znaleziskach archeologicznych, a nie tylko na pisanych dokumentach źródłowych.

Jest nawet, może nie całkiem wyraźne, napomknienie, że tzw. „chrystianizacja Polski” nie była wcale faktem przełomowym lub znaczącym w procesie formowania państwa polskiego.

Autor jest profesorem w swojej dziedzinie, zatem w pełni ufam mu, co do przytaczanych przez niego faktów.

Widać, że Autor jest oczytany w literaturze przedmiotu i zna podstawowe znaleziska archeologiczne, ale jest to jednocześnie jego wada.

W czym tutaj jest problem?

Autor nieźle obraca się w granicach wiedzy polskiej, ale gdy tych źródeł polskich brakuje sięga bezkrytycznie do kultur obcych, np. skandynawskiej, oraz do bajkopisarzy typu Mircea Eliade.

Najważniejsze - jest tutaj jeszcze jedno wprost niezauważalnie wciśnięte założenie:

Autor swój opis i interpretację historii polskiej opiera na wartościach życiowych semicko-chazarskich jako motywach działania:

- władza, pieniądze, zysk, znaczenie osobiste, pozycja społeczna, chciwość, zemsta itp. żydowskie afrodyzjaki – tzw. „święte księgi” semickie są pełne takich prostych sytuacyjnych schematów postępowania.

Autor z tego właśnie wywodzi procesy polityczne zachodzące od początku w Polsce.

Tymczasem u Słowian (narodu, ludu polskiego) wartościami życiowymi były kolejno:

- rodzina, ród, wspólnota lokalna, przyroda itp. wartości, które nie zostały uwzględnione przez Autora.

Można zauważyć, że obca władza - dynastia piastowska, posługiwała się tymi obcymi wartościami i przy pomocy chrześcijaństwa przemocą wciskała poddanym te semickie wartości typu indywidualizm, ale polski naród słowiański pozostawał przy rodzimych społecznych wartościach życiowych.

Cała praca Autora co do podstaw narodu i społeczeństwa polskiego jest zatem fałszywa i nadaje się do totalnej weryfikacji krytycznej.

--

Padło tutaj pytanie:

Dlaczego uważam, że Słowianie-Polacy nie mieli wierzeń i religii, kultów?

Po pierwsze muszę wyjaśnić:

Jak według mnie wyglądała sytuacja kultury słowiańskiej i cywilizacji.

Według mnie zatem kultura słowiańska opierała się i opiera nadal na wspólnym światopoglądzie i obserwacyjno-praktycznej metodzie poznawania przyrody, a nie na wierzeniach i religiach.

Szczególnego typu animizm słowiański, na którym była oparta kultura i cywilizacja słowiańska za swoją podstawę uznawał warunki życia narzucone przez przyrodę, w szczególności cykle przyrody i życia człowieka – przyjmował człowieka jako element aktywny w tym systemie przyrody, w pewnym stopniu wyróżniony, ale nie odrębny – ideałem było zachowanie równowagi i harmonii – rozwój przez ciąg stanów stabilnych.

Słowianin uznawał każdą rzecz i zjawisko przyrodnicze za istotę żywą podobną do siebie samego, tj. element posiadający siłę poruszającą - biesa.

Słowianin też brał wzorzec dla siebie z działania elementów przyrody.

W szczególności potężne narzędzie jakim jest słowo mówione lub pisane oraz emocje było używane bardzo oszczędnie według tego właśnie wzorca przyrodniczego.

Metodą poznawania przyrody była obserwacja i praktyczne wykorzystanie poznanej wiedzy, co upewniało o prawidłowości obserwacji.

Niemówionym mottem Słowianina było: „Jestem, więc myślę”, co sprowadzało się do przedsiębiorczości, inicjatywy i pomysłowości.

Wiedza była współdzielona, w szczególności wiedza zdrowotna, a zwłaszcza wiedza na temat porodu, i usługi wzajemne.

Wartościami życiowymi były kolejno: rodzina, ród i lokalna wspólnota społeczna oraz przyroda, gdzie nie potrzeba żadnych wierzeń i religii.

Przy tym ród obejmował wszystkich przodków rodziny oraz potomków według krwi.

Wspólnota krwi odgrywała tę rolę, którą później przejęły geny.

Wskazują na to wszystko przysłowia polskie z nowszych czasów i udane cytaty literackie, szczególnie z czasów, gdy masmedia powszechnego rażenia nie były ogólnie dostępne, były to tylko książki lub czasem gazety.

Teraz kolejno:

Na czym opieram moje przeświadczenie w tej sprawie?

Gdy w początkach XIX wieku pojawili się zbieracze kultury ludowej polskiej, też z terenu obecnej Ukrainy, i kolejni późniejsi - nie mogli się doszukać żadnych pozostałości wierzeń czy religii, kultów słowiańskich.

Nie można tutaj twierdzić, że chrześcijaństwo wszystko zniszczyło, bo pierwotne obyczaje słowiańskie topienia marzanny czy chodzenia z turoniem, dożynki itp. przetrwały bez problemu – nawet przetworzone z elementami chrześcijaństwa.

Te obyczaje społeczne nie są jednak oparte na wierzeniach lub religiach, kultach, lecz na tradycji powszechnej, przekazie pokoleniowym zachowań społecznych.

Jest niemożliwe, aby nie zostało ani śladu, gdyby jakiekolwiek wierzenia lub religie słowiańskie kiedykolwiek istniały.

Tym bardziej, że wartości kulturowe słowiańskie wierzeń i religii, kultów nie potrzebują.

To jest całkiem inna konstrukcja kultury osobistej i społecznej – w szczególności od jakiejkolwiek kultury semicko-chazarskiej.

Chrześcijaństwo na terenach słowiańskich zagospodarowało zatem pustą niszą kulturową – w dużej mierze wypełniając umysły Słowian swoją mitologią.

--