Przemysław Urbańczyk „Korzenie Polski”

Przemysław Urbańczyk

„Korzenie Polski”

Tom 1

2026

Tom 2

2026

-

Interesuje mnie tutaj wyłącznie słowiańszczyzna rodzima przed utratą suwerenności Polski w 966 roku.

Jak zwykle książek tych nie czytam, aby nie infekować umysłu bredniami, a jedynie intensywnie przeglądam, aby wyrobić sobie opinię na temat wiarygodności i błędów Autora.

Tym razem nie ma o czym pisać, bo Autor poszedł w kanał semicko-chazarski i chrześcijański.

Znaczy się owszem, trzeba być uczciwym - jest tutaj wiele ciekawostek w porównaniu do dawniejszych książek tego typu.

Jest zwiększone nieco oparcie na znaleziskach archeologicznych, a nie tylko na pisanych dokumentach źródłowych.

Widać, że Autor jest oczytany w literaturze przedmiotu, ale jest to jednocześnie jego mankament.

W czym tutaj jest problem?

Autor nieźle obraca się w granicach wiedzy polskiej, ale gdy tych źródeł polskich brakuje sięga bezkrytycznie do kultur obcych, np. skandynawskiej, oraz do bajkopisarzy typu Mircea Eliade.

Najważniejsze - jest tutaj jeszcze jedno wprost niezauważalnie wciśnięte założenie:

Autor historię polską opiera na semicko-chazarskich wartościach życiowych:

- władza, pieniądze, znaczenie, chciwość itp. żydowskie afrodyzjaki.

I stąd wywodzi procesy polityczne zachodzące od początku w Polsce.

Tymczasem u Słowian (narodu, ludu polskiego) wartościami były kolejno:

- rodzina, ród, wspólnota lokalna itp. wartości, które nie potrzebują wierzeń i religii.

Można zauważyć, że obca dynastia piastowska posługiwała się tymi obcymi wartościami życiowymi i przy pomocy chrześcijaństwa przemocą wciskała poddanym te semickie wartości typu indywidualizm, ale polski naród słowiański pozostawał przy rodzimych wartościach życiowych.

Cała praca Autora co do podstaw narodu i społeczeństwa polskiego jest zatem fałszywa i nadaje się do totalnej weryfikacji krytycznej.

--