Demoliberalni analitycy i naukowcy zaczynają trzeźwieć. Zaczynają, co oznacza, że do pełnej trzeźwości umysłowej jeszcze daleko. Ale to pierwszy krok do przodu, bo pobudka jaką zgotowało im zwycięstwo Trumpa w r. 2016 wywołało histeryczny atak wściekłości, że ktoś im śmiał zakłócić wieloletnią drzemkę.
W obecnej fazie więc demoliberałowie nie są w stanie wyjść poza badanie bodźca, który ich z tej drzemki wybudził i zaczynają nie tylko się oburzać, lecz i sprawdzać, kim właściwie są ci "populiści", którzy nie tylko w Ameryce ale i w Europie zaczynają mieszać im w polityce.
Zaczynają więc analizoować kwestie dotychczasowej polityki mainstreamowej i dociekać, co w niej było nie tak. Ale nie przeszli jeszcze do etapu autorefleksji.
Analizy jednak nie mogą się ograniczać do tego, demoliberałowie muszą zadać sobie pytanie, o własną tożsamości, bo najwyraźniej nie rozumieją, kim się stali. Nadal obowiązuje w ich obozie przekonanie, że są demokratami, co najwyżej mogą dodać, że utożsamiają demokrację z demokracją liberalną. A demokracje przymiotnikowe, jak dobrze wiemy, tak się mają do demokracji jak krzesło elektryczne do krzesła.
W pierwszym odruchu, zamuleni śpiączką, podnieśli larum, że wraca faszyzm, zgodnie z nawykiem "cry wolf". Tu pojawiła się cała plejada wyjców, których nazwiska pominę, bo szkoda na nie czasu i miejsca. Dopiero w r. 2018 pojawiły się głosy krytyczne wobec polityki demoliberalnej: Mark Lilla z "Koniec liberalizmu, jaki znamy", Davida Runcimana "Jak kończy się demokracja" i ostatnio Roger Eatwell i Matthew Goodwin "Narodowy populizm".
Przy takim wstępnym a fałszywym założeniu, iż sami są demokratami, analitycy demolibereralni nieprędko odkryją, że ci "populiści" to po prostu demokraci.
Jezeli zaś chodzi o demoliberałów polskich, to ci, zgodnie z tradycją, będą czekali aż przyjdą wytyczne z Zachodu. Stan umysłów pospólstwa demoliberalnego zaś pokazuje dyskusja nad aresztowaniem Ziemkiewicza w Londynie.
Skąd ten problem z prawdą ?
Jak wiadomo, postmoderniści, którzy królują w demoliberalizmie, uznali, że prawdy nie ma. Dojśćie do rozpoznania realnej rzeczywistości może więc im zabrać sporo czasu. Demoliberałowie koncentrujący się na prawach jednostki co pociaga za sobą koncentrację na szczegółach i uniemozliwia spojrzenie całościowe, nie są w stanie oddzielić czynników istotnych od nieistotnych. Dochodzą więc do odkrywania Ameryki i mozolnie badając fakty stwierdzają oczywistą dla normalnych ludzi rozbieżność między stanowiskiem elit demoliberalnych a opiniami ludu i ogłaszają istnienie nowej formy politycznej - populizmu. A nie możnaby wrócić do ustaleń tradycyjnych i po prostu uznać to za odejście od reprezentatywności politycznej, a więc naruszenie demokracji ?
Jak diabeł świeconej wody analitycy czy naukowcy demoliberalni boją się naruszyć politpoprawność i zastosować normalne kryteria teoretyczne, którymi dysponuje nauka. Jest teoria ewolucji, jest teoria systemów, jest teoria gier, jest wreszcie kogniwistyka wraz z neurobiologią i one wszystkie dostarczają precyzyjnych narzędzi do analizy. Teorie te bazujące na czynnikach istotnych umożliwiają szybką i miarodajną ocenę faktów społecznych, bez konieczności wikłania się w nieskończony bezmiar izolowanych przypadków szczegółowych zamącających precyzję widzenia kwestii.


Komentarze
Pokaż komentarze (14)