Napawa mnie optymizm daleki

Zygmunt Jan Prusiński


NAPAWA MNIE OPTYMIZM DALEKI

Katarzynie Prusińskiej - Lisek


Zanurzyłem się w otoczce kruchego życia,
szczególna to wiadomość z listu,
kiedy czytam:
"Moi rodzice dawno nie żyją"...
Wzruszyłem się - poeta ma takie słabości,
i wtedy jest przyjacielem Pana Boga.

Następuje zetknięcie dwóch linii w poprzek,
krzyż jest udziałem wspólnej drogi.
Jednak roznamiętniam w niej minimalny optymizm,
codziennym dotykiem ręki, ramion, pocałunkiem czy wierszem.

W tobie są źródła Katarzyno,
z nich powstaje obok nowe.
Choćby nasze przyszłe dziecko - rozmawiamy o nim.
- Już się ono cieszy a jeszcze nienarodzone;
to sygnał z nieba...

Dla twojej mamy i ojca,
dla mnie i dla ciebie,
niech rośnie w szczęśliwe drzewo jutra.


3.11.2010 - Ustka
Środa 7:07

Wiersz z książki "Kolczasty las"...

Poznaliśmy się w 2010 roku, kiedy Katarzyna miała 29 lat. Ale "dobrzy ludzie", zawistni, przeszkodzili naszemu związkowi. -Jest ze znaku zodiaku Waga jak i ja Waga...