Karol Wojtyła wielkim Polakiem był. Dlaczego i dla kogo? Jan Paweł II niewątpliwie stał się dla wielu z nas wzorem do naśladowania. Niestety wraz z jego śmiercią pojawiły się dla mnie zasadnicze problemy.
Pierwszy to notoryczne wycieranie sobie gęby papieżem. Wiadomo, że jeśli ktoś chce zdobyć uznanie wśród Polaków, to wystarczy, że powoła się na Karola Wojtyłę i już może liczyć na owacje na stojąco. Nic więc dziwnego, że nie tylko politycy czy publicyści, ale nawet zwykli zjadacze chleba szastają autorytetem papieża na lewo i prawo. To jest jak broń uniwersalna: Jan Paweł II tak mówił i koniec dyskusji. Może jestem tylko zwykłym ignorantem, ale wydaje mi się, że nie to miały na celu jego nauki. Dowodów na takie zachowanie nie trzeba daleko szukać. „Był On dla nas wzorem i autorytetem pod każdym względem, zarówno w sprawach wiary, moralności, jak i sprawach społeczno-politycznych”.Taki komentarz do dzisiejszej rocznicy umieścił na swoim blogu nie kto inny, ale Andrzej Lepper, główny bohater seksafery. Człowiek skazany na ponad 2 lata więzienia i oskarżony o wykorzystywanie seksualne swojej partyjnej koleżanki tłumaczy nam, że „musimy pamiętać o zasadach, które [Jan Paweł II] w nas zaszczepił”.To jest właśnie wycieranie gęby papieżem.
Kolejną kontrowersyjną sprawą związaną Karolem Wojtyła, jest panująca w Polsce swoista moda na papieża. Nie chciałbym tutaj nikogo urazić, ale mam wrażenie, że wiele osób nie zdaje sobie sprawy za kim w ogóle tęsknią. Po jego śmierci nagle wszyscy zaczęli się biczować i nawracać. Politycy się pogodzili, kibice Wisły i Cracovii ściskali się na stadionie. Brakowało tylko, żeby bracia Kurscy uścisnęli sobie ręce. Cały ten zryw narodowy był piękny, ale naiwny. Dziś po 5 latach nie będziemy nikomu wypominać niedotrzymania obietnicy, bo to nie kampania wyborcza, ale niesmak pozostaje.
Niestety problemów związanych z pontyfikatem Jana Pawła II jest więcej. Może nawet bardziej niebezpieczny, bo powszechny, jest nurt zwolenników natychmiastowej kanonizacji papieża. Na tą kwestię zwrócił uwagę ks. Adam Boniecki w wywiadzie dla RMF FM. „Piszą bzdury o cudach papieża”– ostro komentował redaktor Tygodnika Powszechnego. Zgadzam się całkowicie z poglądami księdza. Zastanawiam się co skłania ludzi, żeby wywyższać papieża do rangi ponadludzkiej. Musimy zadać sobie poważne pytanie: dla kogo jest ta beatyfikacja? Mam wrażenie, że robimy to głównie dla siebie. Po to aby zaspokoić potrzebę wynagrodzenia Janowi Pawłowi II jego pontyfikatu. Niestety forma zadośćuczynienia jaką wybraliśmy jest raczej karykaturalna. Okazuje się, że ten kto doszuka się twarzy papieża ułożonej z tłuszczu na patelni najlepiej spełnia wolę Karola Wojtyły. Można powiedzieć, że prawdziwi z nas cudotwórcy.
Jak ja się w tym wszystkim odnajduję? Nie należę bynajmniej do ekipy antyklerykałów, którzy tępią Kościół na każdym kroku. Sam jestem katolikiem, ale nie będę przekonywał, że byłem związany specjalną więzią emocjonalną z Janem Pawłem II. Gdy ten umierał byłem jeszcze nastolatkiem, który większą wagę przywiązywał do latania za piłką, niż chodzenia na pielgrzymki papieskie. Postacią tą zainteresowałem się później i wtedy zrozumiałem, jak dużo w życiu mnie ominęło. Gdybym miał wymienić trzy rzeczy, za które go cenię, to że dał przykład jak poświęcić swoje życie dla innych, jak wygrać silnym charakterem nad słabością fizyczną i jak starość pokazać piękną. Problem polega na tym, że dla mnie Karol Wojtyła zawsze był jednym z nas. Jego normalność była dowodem na to, że zwykły człowiek może do samego końca dawać wspaniałe świadectwo swojego życia. Teraz ma zostać świętym, czyli kimś komu nigdy nie dorównam. Wolę żeby Jan Paweł II pozostał mi bliski, ale dążąc do jego przyśpieszonej kanonizacji budujemy miedzy nim, a nami niewidzialną barierę. Barierę, którą nie łatwo będzie przekroczyć.
Krzysiek Ryszkiewicz
Komentarze
Pokaż komentarze (9)