16 stycznia 1969 roku, na Placu Wacława w Pradze podpalił się student Jan Palacha. Spłonąl żywcem protestując przeciwko inwazji Czechosłowacji i bierności społeczeństwa przy wprowadzanej w kraju normalizacji.
8 września 1968 roku na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie, w trakcie uroczystości dożynkowych, przy wypełnionych po brzegi trybunach, po rozrzuceniu ulotek w proteście przeciwko interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji spłonął 59-letni Ryszard Siwiec.
21 marca 1980 roku, tuż przed wyborami do sejmu PRL, na rynku w Krakowie, w proteście przeciwko zmowie milczenia wokół zbrodni katyńskiej, demoralizacji młodzieży i zniszczeniu rzemiosła o godzinie 7.45 przywiązał się łańcuchem do pompy na Rynku Głównym 76-letni Walenty Badylak. Skonał w potwornych bólach w karetce.
23 września 2011 roku przed kancelarią Donalda Tuska zapalił się żywą pochodnią nieznany człowiek.
- Usłyszcie mój krzyk – wołają jak w filmie Macieja Drygasa zdesperowani ludzie. Po to, żeby nie zginęła prawda, człowieczeństwo, wolność – pisał w liście do żony Ryszard Siwiec.
Jakże aktualnie brzmią słowa tych desperatów, których salony nazywać będą niezróważonymi ofiarami indywidualnych tragedii.
Tylko niech mi ktoś powie, czemu ci desperaci zadają sobie najpotworniejszą mękę w imię takich wartości jak prawda, wolność, człowieczeństwo…
Komentarze
Pokaż komentarze (1)