W styczniu 1932 Hitler i inni działacze nazistowscy spotkali się w Düsseldorfie z grupą 300 przemysłowców niemieckich, zaniepokojonych ekspansją komunistów niemieckich. Nazistom i Hitlerowi, jako gwarantującym interesy wielkiego przemysłu, przyrzeczono znaczną pomoc finansową, dzięki której mogli przygotować się do wyborów w marcu 1932 i zorganizować kampanię przedwyborczą.
W roku 1932 przegrał wybory prezydenckie, otrzymując 36,8 procent głosów (ok. 13,4 mln wyborców), przy wysokiej frekwencji wyborczej, ale już 5 marca 1933 w wyborach do Reichstagu, Hitler doszedł do władzy , gdy NSDAP, będące w koalicji z Narodowo Niemiecką Partią Ludową (DNVP), wygrało wybory parlamentarne z wynikiem 43,9% głosów (288 na 444 miejsc w parlamencie).
30 stycznia 1933 roku, dzięki poparciu sfer konserwatywnych, większości generalicji i czołowych przedstawicieli przemysłu i finansjery, został kanclerzem (powołany na to stanowisko przez Paula von Hindenburga), i stanął na czele koalicyjnego rządu. Poparcia specjalnym pełnomocnictwom dla jego gabinetu udzieliła chadecka Partia Centrum.
27 lutego 1933 spłonął Reichstag. Hitler – przy biernej postawie prezydenta Hindenburga, rozwiązał parlament i wykorzystał pożar do rozprawy z komunistami.
28 lutego 1933 uchwalono ustawę O ochronie narodu i państwa, faktycznie zawieszającej prawa obywatelskie i konstytucję Republiki Weimarskiej.
23 marca 1933 przyjęto kolejne prawo, Ustawę o pełnomocnictwach, oznaczającej w praktyce przekazanie Hitlerowi pełni władzy, gdyż ta ustawa konstytucyjna dawała prawo rządowi Hitlera do uchwalania ustaw (bez zgody Reichstagu).
5 maja Hitler doprowadził do rozbicia Wolnych Związków Zawodowych.
14 lipca 1933 przyjęto Ustawę o zapobieganiu tworzenia nowych partii, na mocy której zakazano działalności wszystkich, poza NSDAP, partii politycznych. Władza Hitlera ugruntowała się na dobre po przeprowadzonych 12 listopada wyborach parlamentarnych, w których partia nazistowska zdobyła 92,2% głosów.
1 sierpnia 1934 na mocy Ustawy o Naczelniku Rzeszy Niemieckiej, połączył urzędy prezydenta i kanclerza, przejmując ich kompetencje jako Wódz i Kanclerz Rzeszy oraz został wodzem naczelnym Reichswehry.
2 sierpnia 1934 (w dniu śmierci Hindenburga), Hitler oznajmił, że nie przeprowadzi nowych wyborów prezydenckich, uznając, że urząd prezydenta został zawieszony.
Co było dalej, to w zasadzie wszyscy wiemy. Potem była już tylko walka z poszczególnymi grupami etnicznymi, zamykanie w obozach koncentracyjnych także działaczy niedobitej jeszcze opozycji ( zgodnie z funkcjonującym prawem) oraz przygotowania do wojny.
W pewnym kraju, w roku 1917...
14 września Rząd Tymczasowy proklamował ustrój republikański Rosji.
22 września w wyniku nowych wyborów do Rady Piotrogrodzkiej większość uzyskali bolszewicy, na czele z Trockim.
20 października do Piotrogrodu powrócił potajemnie ( ze Skandynawii) Lenin;
23 października Komitet Centralny bolszewików przyjął rezolucję o powstaniu zbrojnym i stworzył pierwsze Biuro Polityczne;
25 października Rada Piotrogrodzka utworzyła Komitet Wojskowo-Rewolucyjny, oficjalnie dla obrony stolicy przed Niemcami – w rzeczywistości jako sztab przygotowujący przewrót. Sprzeciwiający się tej decyzji członkowie KC Grigorij Zinowiew i Lew Kamieniew - zwolennicy idei "jednolitego rządu socjalistycznego" w koalicji z eserowcami i mienszewikami , podali do publicznej wiadomości swój sprzeciw wobec planu zbrojnego obalenia Rządu Tymczasowego. W skład rządu wchodzili bowiem przedstawiciele partii demokratycznych - dwu partii socjalistycznych (eserowców i mienszewików) i będącej w mniejszości liberalnej partii kadetów. Ogólnorosyjskie wybory parlamentarne miały odbyć się zaś za niespełna trzy tygodnie (25 listopada 1917).
6 listopada Rząd Tymczasowy zadecydował w konsekwencji o zamknięciu bolszewickich gazet oraz wymianie oddziałów garnizonu stolicy.
7 listopada cały Petersburg (oprócz siedziby rządu – Pałacu Zimowego) był w rękach bolszewików. Przewrót odbył się prawie niepostrzeżenie - toczyło się normalne życie miasta - jeździły tramwaje, czynne były kina, restauracje, odbywały się koncerty i występy baletowe. Oddziały Gwardii Czerwonej oraz popierający ich marynarze i żołnierze na rozkaz Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej bez oporu zajęli strategiczne punkty stolicy Rosji, zaczynając od central telefonicznych, budynku Poczty Głównej i telegrafu oraz mostów na Newie. Odbyło się to najczęściej poprzez prostą zmianę posterunków.
8 listopada bolszewicy zdobyli Pałac Zimowy ( o godz. 2.10). Kiereński uciekł ze stolicy, próbując nieskutecznie odwołać się do pomocy wojska, a obradujący właśnie II Zjazd Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich ogłosił po przemówieniu Lenina przejęcie władzy przez "Tymczasowy rząd robotniczo-chłopski – Radę Komisarzy Ludowych , której przewodniczącym został przywódca bolszewików – Lenin. Oznaczało to faktyczne zakończenie okresu dwuwładzy w Rosji i przejęcie pełni władzy przez partię bolszewików za fasadą władzy rad.
10 listopada wydano "Dekret o prasie" zabraniający wydań "kontrrewolucyjnych" – czyli "tymczasowo" przywracający zniesioną przez rewolucję lutową cenzurę. Utworzono 'Cze-Ka', czyli nieograniczony prawem organ policyjnych represji wobec przeciwników politycznych (określanych od lipca-września 1918 oficjalnie jako czerwony terror).
W Rosji opozycja istniała wewnątrz samego ruchu bolszewickiego. Po śmierci Lenina władzę objął Stalin i zlikwidował fizycznie wszystkich oponentów w partii komunistycznej, takich jak Trocki, Kamieniew czy Zinowiew. Zlikwidował też wszystkich tych przywódców, którzy cieszyli się zbyt dużą popularnością wśród bolszewików, czego przykładami mogą być Bucharin czy też Kirow.
Gdy dziś, w roku 2011, czytam , że poseł Kalisz, przewodniczący Komisji Sejmowej do spraw wyjaśnienia śmierci Barbary Blidy, w projekcie raportu końcowego stawia takie oto zarzuty:
VII.1.1.Wnioski personalne dotyczące odpowiedzialności Konstytucyjnej
SKBB uznaje:
a) iż Jarosław Kaczyński powinien ponieść odpowiedzialność konstytucyjną
przed Trybunałem Stanu za to, że:
1) w okresie od 10 lipca 2006 r. do 16 listopada 2007 r. jako Prezes Rady
Ministrów RP realizując koncepcję wykluczenia dużych grup obywateli
stworzył system eliminowania przy zastosowania przepisów prawa karnego
w stosunku do poszczególnych osób zaliczonych do tych grup, w
szczególności w stosunku do Barbary Blidy tj. popełnił delikt konstytucyjny
w postaci naruszenia: art. art 1, 2, 10, 30, 31 i 32 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 2 kwietnia 1997r.
b). Zbigniew Ziobro powinien ponieść odpowiedzialność konstytucyjną przed
Trybunałem Stanu za to że:
1). w okresie od 31 października 2005 r. do 7 września 2007 r. i od 11
września 2007r. do 16 listopada 2007 r. jako Minister Sprawiedliwości i
Prokurator Generalny realizując koncepcję wykluczenia dużych grup
obywateli stworzył system eliminowania przy zastosowania przepisów
prawa karnego w stosunku do poszczególnych osób zaliczonych do tych
grup, w szczególności w stosunku do Barbary Blidy, i go nadzorował tj.
popełnił delikt konstytucyjny w postaci naruszenia: art. art 1, 2, 7, 30, 31,
32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 2 kwietnia 1997 r.;
… To nieodparcie nachodzi mnie chęć, by zrobić sobie takie małe kalendarium rządów Platformy Obywatelskiej i jej wiernych sług.
To niesamowite, jak podzielili się rolami.
Mają dziś wszystko. Główne media, sędziów ( badania psychiatryczne), prokuratorów ( wyroki na inaczej myślących dziennikarzy) oraz niesłabnące poparcie.
Interesuje mnie coraz bardziej, do czego obecnie rządzący i ich sympatycy w instytucjach mogą się jeszcze posunąć.
I tu nie chodzi mi bynajmniej tylko o orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, zapowiedziane na najbliższą środę.
Nie wiem po prostu, co jeszcze jest do uruchomienia.
Komentarze
Pokaż komentarze (11)