Bracia Marx idą na wojnę

Sporo już napisano o inicjatywie Palikota, Siwca i Kwaśniewskiego. Nie ma więc sensu się zbytnio powtarzać.

Jeżeli ktoś mówi o wspólnych  listach do Europarlamentu, nie formułując jednocześnie jakiegokolwiek programu skierowanego do wyborców, a tym samym  nie definiując tych wyborców, stawia się na dzień dobry w pozycji co najmniej politycznego hochsztaplera.

 

W  skomplikowanej sytuacji gospodarczej kraju  taka inicjatywa  musi budzić co najwyżej uśmiech politowania.

Ma rację Olejniczak mówiąc, że „jest parę stanowisk do obsadzenia” w strukturach unijnych przez środowiska lewicowe oceniając inicjatywę wspomnianej trójki.

Dziś widać jak na dłoni, czym dla polityków o nastawieniu liberalno-lewicowym jest Unia Europejska.

Przeorane krajowe podwórko nie daje już możliwości na realizację swoich aspiracji tak Siwcowi, Palikotowi  jak i Kwaśniewskiemu.

Zapewne nudzi się w Polsce także zakochanemu w sobie , bufoniastemu Kaliszowi, dla którego SLD wyraźnie staje się za ciasne.

 

Wszyscy wspomniani towarzysze są „forsiaści” po dziurki od nosa, więc nie powinna dziwić ich determinacja w kontekście zwykłej, ludzkiej pazerności.

Można więc zapytać, a gdzie w tym wszystkim jest miejsce na zwykłego Polaka. Nawet już nie zwykłego Polaka, ale tego „wrażliwego” jak na standardy lewicowe ?

Niespecjalnie obchodzi mnie to, co Miller zrobi z Kaliszem, ani co Kalisz zrobi z Millerem.

Dziś już wyraźnie widać, że Lewica w Polsce idzie w kierunku ostatecznej rozgrywki. Nieważne kto będzie „górą”, bo dla Polaków to nie ma kompletnie żadnego znaczenia. Co najwyżej szybciej pozbędą się złudzeń.

 

Myśl marksistowska najwyraźniej ma się dobrze w kryzysie. W strukturach europejskich popyt na nią nie słabnie.

„Wypasieni”  marksiści  potrzebują tylko polskiego „Bajkonuru”, który wyniesie ich na orbitę.

O resztę zatroszczy się Barosso z Schultzem.

Oby tylko się dostać…