Doradztwo nobilitowane

Prezydent Komorowski zabrał też głos oznajmiając, że on nie ma zamiaru się wdawać w dywagacje z Kaczyńskim. No i byłoby O.K. gdyby zaraz po tym nie otworzył klatki z Tomaszem Nałęczem, a kto jak kto, ale Nałęcz jest zaprawiony w opluwaniu prezesa. Robi to w sposób wysoce aluzyjny odnosząc się do „samotności” prezesa, a pośrednio kpiąc  z jego seksualności. To działanie wyjątkowo odrażające, by nie napisać, że ohydne. Nałęcz jednak słynie nie tylko z odzywek określanych potocznie jako „chamskie”. On słynie także ze swoistego narcyzmu i kunktatorstwa z tym związanego. Człowiek związany przez całe swoje dorosłe  życie z Lewicą i lawirujący po roku ‘89 pomiędzy różnymi jej odłamami  w okresach różnej koniunktury politycznej, ostatecznie wylądował u boku prezydenta Komorowskiego.  Stało się to po tym jak nie udało mu się „załapać” do Europarlamentu oraz po tym jak zrezygnował w roku 2010 z walki o fotel prezydencki, popierając natychmiast Bronisława Komorowskiego.

 

Nie mam nic przeciw byłym  członkom oraz działaczom PZPR. Każdy tam kiedyś dokonywał jakichś wyborów. Mamy jednak wolną  Polskę i ci ludzie nie mają   żadnego demokratycznego mandatu, by piastować tak prestiżowe stanowisko jakim jest stanowisko  doradcy  Prezydenta RP. Niedopuszczalne jest też, by były  PRL-owski  aparatczyk partyjny „używał” sobie w stosunku do prezesa partii opozycyjnej z pozycji wspomnianego doradcy prezydenckiego. To są rzeczy wprost niebywałe i kładą się cieniem na całej prezydenturze Komorowskiego.

 

Co więcej – robią  tę prezydenturę czymś na wzór zdrady narodowej. Jak można było zatrudnić  w Pałacu Prezydenckim takie osoby jak chociażby Roman Kuźniar czy  Waldemar  Strzałkowski.

Roman Kuźniar, czołowy krytyk USA  u boku Komorowskiego to też człowiek z bogatą przeszłością PRL-owską.  W  archiwalnych dokumentach zgromadzonych w IPN, znajdują  się dokumenty na to,  że Kuźniar był członkiem PZPR i że przeszedł specjalne przeszkolenie wojskowe. W stanie wojennym w1982 r. otrzymał odznaczenie państwowe „Za Zasługi dla Obronności Kraju”.

Z kolei Strzałkowski nie odstępuje Komorowskiego na krok od roku 1989. W 1956 r. ukończył on Wydział Historii i trafił do pracy w Wojskowym Instytucie Historycznym , gdzie był szefem POP. Do 1990 r. był członkiem PZPR. Z akt paszportowych Strzałkowskiego wynika, że wielokrotnie jeździł służbowo do ZSRR . Wsławił się też tym, że wraz z innym współpracownikiem kancelarii prezydenta składał wieniec na grobie Anny Walentynowicz w okolicznościach wysoce kontrowersyjnych.

No i wreszcie generał Koziej. Absolwent prestiżowej moskiewskiej uczelni wojskowej, słynący z dyletanctwa w wielu dziedzinach, co tez każe mu się przyjrzeć na niwie wojskowej. Tam też jest stosunkowo „kontrowersyjny ” w swoich poglądach.

 

A wszystko to w oparach starych i nowych  służb specjalnych, zważywszy na fakt, że Komorowski jako jedyny parlamentarzysta z PO głosował przeciw likwidacji WSI.

Najważniejszych doradców Bronisława Komorowskiego łączy jednak jeden  wspólny mianownik – serwilizm  wobec Rosji, sprzeciw wobec rozwiązania WSI, niechęć do lustracji i dekomunizacji oraz strach przed opozycją solidarnościową.

 

To może wyglądać na swoisty paradoks. Prezydent z niekwestionowaną kartą  opozycjonisty otacza się ludźmi z którymi  dziś mógłby się spotykać co najwyżej na grillu. Tymczasem jest inaczej. Bronisław Komorowski ma do nich bezgraniczne zaufanie. Należy więc sobie zadać pytanie – jakie my możemy mieć zaufanie do prezydenta Komorowskiego ?