Pora na Europę bez chorych idei

Wielkimi krokami zbliżają się wybory do Parlamentu Europejskiego. W czasach przedłużającego się kryzysu obecni euro-entuzjaści na siłę próbują przepoczwarzyć  się w euro- realistów, czując, że dziś zbytni optymizm może stać się dla nich pułapką. Prognozy nie są też dla nich  zbyt optymistyczne, gdyż prawie wszyscy obserwatorzy europejskiej sceny politycznej oceniają  zgodnie, że w ławach euro poselskich znajdzie się w przyszłym roku więcej euro-sceptyków. To zaś może odłożyć na lata ideę Stanów Zjednoczonych Europy lub też te plany po prostu unicestwić. Jest spora szansa, że Europa wróci do koncepcji schumanowskiej z udziałem państw narodowych.

Na to wszystko nakłada się zła kondycja społeczeństw w krajach członkowskich, w których sympatie zaczynają  się wychylać  w prawą stronę. Euro-entuzjaści skupieni w większości wokół środowisk lewicowo-liberalnych lub skrajnie lewicowych  wkrótce uderzą  we wszystkie dzwony wieszcząc nawrót faszyzmu lub czegoś jeszcze gorszego w ich mniemaniu. Jednakże każda idea może być urzeczywistniana tylko w warunkach dobrowolnej akceptacji wyrażonej przez społeczeństwa.  Tak samo jak dziś nie ma akceptacji dla lewicowo - lberalnej  koncepcji Stanów Zjednoczonych Europy, tak samo nie ma akceptacji dla faszyzujących  rządów.

 

Richard Pipes pisał w „Rosji Bolszewików”, że bolszewizm był najodważniejszą   w historii próbą  poddania całego życia kraju planowi generalnemu, zracjonalizowania wszystkiego i wszystkich. Mądrość, którą ludzkość zgromadziła przez stulecia, odrzucono jako bezużyteczny śmieć. W tym sensie była to wyjątkowa próba zastosowania nauki do kształtowania życia ludzkiego. I dokonano jej z przekonaniem charakterystycznym dla tych intelektualistów, którzy opór wobec swoich idei uważają  za dowód ich słuszności.

Komunizm upadł bowiem opierał się na błędnej, oświeceniowej doktrynie, być może najbardziej szkodliwej w dziejach  myśli ludzkiej  traktującej, ze człowiek jest tylko ciałem materialnym, pozbawionym duszy i wrodzonych idei i jako tako stanowi bierny przedmiot  kształtowany przez otoczenie społeczne.

 

Czasami więc bolszewicy czerpali z myśli liberalnej, ale tylko wtedy gdy  pasowała ona im do ogólnych tez zgodnie z dialektyką, którą uprawiali. To właśnie ta doktryna umożliwiała ludziom pełnym kompleksów przenosić te kompleksy na społeczeństwo i próbować leczyć  je tam, a nie w sobie. Jak jednak wielokrotnie dowiodło doświadczenie, człowiek nie jest nieożywionym przedmiotem, ale istotą o własnych aspiracjach i woli. Nie jest  mechanizmem, ale żywym stworzeniem. Nawet poddany najokrutniejszej tresurze, nie potrafi przekazać swoim dzieciom tego, czego nauczono go siłą, gdyż dzieci przychodzą na świat nieskalane i zadają  pytania, które miały być już rozstrzygnięte raz na zawsze.

 

Udowodnienie tej zdroworozsądkowej prawdy wymagało dziesiątków milionów ofiar, niewyobrażalnych cierpień tych, którzy przeżyli  i ruiny wielkiego państwa. Przy tym wszystkim Mussolini wraz z Hitlerem są  zwykłym defektem cywilizacyjnym, posługującym się barbarzyństwem rodem z wieków średnich. Nic poza tym. To nie był świat obłędnej idei , bo ten pomimo tego, ze powstał na Zachodzie, zrealizował się w Rosji, zatruwając w kolejnych latach pół kontynentu oraz tworząc ogniska obłędnych teorii na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy. Dziś pomimo, ze ogień komunizmu został zgaszony, tlą się jeszcze gdzieniekąd  jego niedopalone szczapy.

 

Świat zachodni  jest  wrażliwszy na wspomnienie faszyzmu, bagatelizując  zagrożenie ze strony lewackich idei, gdyż nigdy nie odczuł ich skutków na własnej skórze.

Tym, czego nie da się zrozumieć, nie można kierować.  Nie można rządzić wbrew większości, bo zawsze skończy się to ograniczeniem praw obywateli, co ostatecznie kończy się terrorem. Obojętnie czy czerwonym, czy też  brunatnym.