Jesień...

Już jesień. Chłód w sercach i słowach.

Amnezja letnich uniesień.

Zimne, obce spojrzenie i osąd.

 

Ironia rywalizuje z cynizmem.

Jeszcze uprzejma obojętność i niechętne nawyki,

By wstydliwie udawać, że nic się nie stało.

 

Pierwsze oznaki nadchodzącego mrozu.

Słowa niczym sople zagłębiają się w pamięć.

Przejmujący chłód rozchodzi się powoli po ciele,

 

Powodując dreszcz niedowierzania.

Jeszcze tli się ostatnie źródło nieśmiałej tkliwości,

Ale i ono nieuchronnie zgaśnie…

 

Myśli przybierają szarość dnia.

Nocny szron topi się by za dnia dać jeszcze nadzieję ciepła,

Które rozpaczliwie przywołuje wyobraźnia.

 

W rzeczywistości wszystko już postanowione,

Nadchodzi kres, bo lato nie mogło trwać dłużej,

A nieprzyjazny wiatr zerwie ostatnie liście…