KTO SIĘ NAMI ZAOPIEKUJE ?

  Dzisiaj Xi Jin Ping oficjalnie został mianowany prezydentem Chin. Wśród problemów, które czekają na chińskiego prezydenta jest polityka jednego dziecka wprowadzona w 1979 roku. Po ograniczeniu eksplozji urodzeń, dzisiejsze społeczeństwo szybko się starzeje... i powstaje pytanie ‘’kto do opieki dla osób starszych?’’

  Pan Li nalewa herbatę do kartonowych kubeczków i podaje papierosa swemu koledze panu Wang. Znają się od dawna, są po sześćdziesiątce, na emeryturze od kilku ładnych lat i obydwoje mają po jednej żeńskiej pociesze. Pan Li mieszka wraz z małżonką w małym dwupokojowym mieszkanku, w robotniczej dzielnicy Pekinu. Warunki skromne, ale mieszkanko jest własnością małżeństwa. W przeciwieństwie do większości rodziców chińskich, nie proszą oni swą córkę o pomoc finansową. Ich +- 5000 yuanów miesięcznie wystarcza na ich skromną egzystencję, ważniejsze jest dla nich aby ich jedynaczka żyła dobrze.

  Życie wielu emerytów w Chinach jest oszczędne i skromne, bez nadmiaru i luksusu, żyją tak aby w razie potrzeby mieć oszczędności i nie nadużyć jedynego dziecka.

  Co zrobią ci dwaj starsi koledzy, gdy przybędzie im lat, gdy nie będą samodzielnie mogli pozostać w swych skromnych mieszkaniach Pekinu?

  Jak tradycja nakazuje powinni zamieszkać w rodzinie swych jedynaczek, ale ta opcja najwyraźniej im nie odpowiada. Dawniej jeśli jedno z dzieci nie chciało lub nie mogło wziąć do siebie rodziców, to przy licznym potomstwie zawsze któreś z nich się zgodziło przyjąć rodziców pod swój dach. Obecnie jest inaczej, nie ma sióstr, nie ma braci, dzieci nie chcą żyć z rodzicami. Trudno jest sprostać z tym problemem w świecie jedynaków ... żyć z czworgiem starszych rodziców... dwa pokolenia w jednej ‘’nowoczesnej pekińskiej chacie’’. A może lepiej zamieszkać w domach dla osób starszych?

 Ale w Chinach nie jest łatwo znaleźć taką strukturę, starzenie podobnie jak wszędzie na kuli ziemskiej i w Chinach nie jest proste... Ponad 14% populacji to osoby, które przekroczyły 60 lat. W 2050 roku przekroczą one 30%. W miastach domy spokojnej starości  są przeładowane, nie ma w nich wykwalifikowanego personelu. Rząd otworzył więc rynek dla prywatnego sektoru w tej dziedzinie, ale opłaty są za  bajońskie sumy i niewiele jest osób mogących sobie pozwolić na opłatę 7000 yuanów na miesiąc w takim domu.

   Dorosłe dzieci w gonitwie za pieniądzem, wyjeżdzają często daleko od rodzinnych stron, odwiedzając rodziców sporadycznie. Aby zapobiec izolacji osób starszych w grudniu 2012 roku powstała ustawa rządowa pod groźbą oskarżenia zastrzegająca, że rodzina musi odwiedzać swych starszych członków.