Buddyzm Tybetański – historia i współczesność w wielkim skrócie

Buddyzm z Indii do Tybetu historycznie trafił głównie dzięki Guru Rinpocze /Padmasambhawie/, którego zaprosił do Tybetu ówczesny król Tritson Detsen. Król planował wybudować wielki kompleks świątynny – dziś znany jako Samje oraz ugruntować Buddyzm w jego kraju. Pierwsze nauki Buddyjskie w Tybecie pojawiły się za czasów przodka Tritson Detsena, Króla Sontena Gampo. Lecz w owym czasie w Tybecie nie potrafiono pisać ani czytać. Dopiero wysiłki Tritson Detsena, wysłanie tłumacza Tonmi Sambo tę, który na bazie ówczesnego sanskrytu stworzył alfabet tybetański,/ stosowany po dziś dzień/, oraz sprowadzenie Santarakszity, Padmasambhawy oraz wykształcenie wielu tłumaczy, wyświęcenie /przez opata Santarakszite/ pierwszych mnichów zapoczątkowało prawdziwy rozwój Nauk Buddy w Krainie Śniegu. To dało podwaliny pod szeroko zakrojone tłumaczenia całości tekstów Buddyjskich ówczesnych Indii. Ten okres zanany jest jako Ningma – szkoła starych przekazów.

Potem potomek króla Tritson Detsena, król Langdharma praktycznie zniszczył nauki Buddyjskie w Tybecie. Po śmierci tego króla, rozpoczął się okres Sarma – okres tak zwanych nowych przekazów, z którego biorą się trzy dalsze szkoły: Sakja, Gelug i Kagju.

W 1958, po ataku Chin na Tybet, większość nauczycieli uciekła, znajdując dom poza granicami kraju. Ta hermetyczna kultura nagle znalazła się na wygnaniu. Dzięki temu Nauki Buddyzmu Wadżrajany rozprzestrzeniły się po Ameryce i Europie.

Dziś, dzięki osobie J.Ś Dalajlamy, XVI Karmapy i wielu innych wybitnych nauczycieli tradycja Buddyjska pochodząca z Krainy Śniegów znana jest praktycznie na całym świecie. Powstało dziesiątki ośrodków dharmy, gdzie Buddyści z całego świata mogą podążać za naukami swoich Guru /nauczycieli/. Mogą uczestniczyć w seminariach, naukach oraz inicjacjach. Powstało wiele publikacji na ten temat, także opracowanych przez zachodnich uczniów.