Od sporu o rolę polityki w sztuce, przez zmiany w znaczeniu krytyki aż po znaczenie wewnętrznej debaty w sztuce. Polecam artykuł Piotra Kosiewskiego w Gazecie Wyborczej
"W Polsce od kilku lat rozwijają się galerie prywatne. Są coraz lepiej zarządzane i potrafią promować ciekawych, młodych artystów, także poza Polską. Pojawiła się też grupa kolekcjonerów. Wreszcie - można powiedzieć - do polskiej sztuki wkracza rynek.
I tym bardziej istotne są - atakowane przez Tarabułę - instytucje publiczne. W Polsce nadal słabe, niedoinwestowane, ale - paradoksalnie - mogące pełnić funkcję miejsca namysłu nad sztuką, bez konieczności zwracania uwagi na jej merkantylny wymiar. To tu można dyskutować nad obowiązującymi już hierarchiami. Zresztą tak krytykowana przez Tarabułę kolekcja krakowskiego MOCAK-a jest właśnie kontrpropozycją wobec głównego nurtu.
Polskiej sztuce potrzebne są mechanizmy kontrolne zwiększające przejrzystość instytucji publicznych, o co słusznie dopomina się Karol Sienkiewicz.
Potrzebne jest także przestrzeganie zasad, niemieszanie ról, np. niezależnego krytyka recenzującego bieżące życie artystyczne i właściciela prywatnej galerii. Wreszcie - potrzebne jest odbudowanie mechanizmów wewnętrznej debaty.
Ludzie polskiej sztuki zachowują się niczym mieszkańcy twierdzy nieustannie atakowanej przez zewnętrzny świat. Tymczasem przeciwnicy skapitulowali albo poszukali sobie bardziej obiecujących poletek. Nie ma już polityków wpisujących na sztandary hasła walki ze sztuką, a media zakochały się w młodej sztuce z Polski, niektórych artystów mianując celebrytami. Może czas, aby zmierzyć się z obecnymi problemami, a nie tylko machać cepem socrealizmu.
Piotr Kosiewski - krytyk i historyk sztuki. Stały współpracownik "Tygodnika Powszechnego"
Komentarze
Pokaż komentarze