Nie ma darmowych obiadów - zauważył Winston Churchill. Rzeczywiście, aby ktoś mógł zjeść obiad nie płacąc za niego - ktoś inny musi za przygotowanie tego obiadu zapłacić. Podobnie jest z emeryturami, jeśli emerytura ma być większa, ktoś musi za to zapłacić, jeśli ma być mniejsza - ktoś zapłaci mniej. Nie należy patrzeć jak dziecko na zjawiska tylko od jednej strony - ile otrzymamy, jesteśmy dorośli i wiemy wszystko o obiadach.
Człowiek dojrzewając nabiera sił. Dobry wiek dla sportowca to zwykle 18 do 30 lat. Siła umysłu trwa dłużej - nie jesteśmy jednak wieczni, poza tym do prawidłowego odgrywania swojej roli w rodzinie, w społeczeństwie, trzeba mieć odpowiednio silne i ciało i umysł. Stosownie do możliwości w różnych fazach naszego życia powinniśmy dobrać strategię dysponowania zasobami które mamy w swojej gestii. Rozsądną strategią jest użycie największej ilości środków w okresie kiedy dysponujemy największymi siłami. Przesuwanie konsumpcji na wiek starczy jest błędem, owszem będziemy mieli w końcu dużo, często o wiele więcej niż jesteśmy w stanie skonsumować, ale nie jest to korzystne społecznie: albo będziemy marnotrawić pieniądze, albo będziemy je dawać potomkom co w sumie nie jest dobrym rozwiązaniem, nadmierna długotrwała opiekuńczość przynosi więcej szkód niż pożytku.
Z indywidualnego i społecznego punktu widzenia najlepsze są małe emerytury, które nie obciążają mocno młodszych: czy to nas samych w młodym wieku jeśli chodzi o emerytury kapitałowe, czy młodych z następnego pokolenia w systemie repartycyjnym (takim jak w ZUS-ie). Jestem za wprowadzeniem w Polsce rozwiązania kanadyjskiego: emerytury są tam niskie, równe dla wszystkich. Jestem przeciw temu aby emerytury były dziedziczone bo to również powoduje szkodliwe w sumie przesuwanie dochodów ludzi z okresu ich życia kiedy najwięcej potrzebują środków na okres kiedy tych środków potrzebują mniej.
Bacz
547
BLOG
Komentarze
Pokaż komentarze