Kończy się dzień. I kończy się jeden z najniezwyklejszych w moim, i naszym życiu okresów. W sobotę 10 kwietnia 2010 roku los rzucił nas i naszą ojczyznę na nowe ścieżki. Na początku po prostu nie wierzyłem. Później przyszedł ból, smutek, złość i utrata nadziei. Nadziei na lepsze jutro. Ale na szczęście okazało się, że nadzieja nie ginie łatwo.
Na początku zniszczona w katyńskim lesie, odradzała się powoli. Ale później wzrastała coraz szybciej. Ten wzrost przyspieszył w piątek. Wtedy byłem w Warszawie, pod Pałacem. Zapaliłem znicz, a później zdecydowałem się oddać cześć prezydenckiej parze. Osiem godzin wśród innych dało mi dużo wiary. Wspólne rozmowy, dyskusje, wspieranie się w ciężkich chwilach, pomogło nie tyle znieść trudy oczekiwania, ale przede wszystkim pozwoliło wzmocnić się wewnętrznie. Że nie wszystko stracone. Oczywiście pierwsze symbole jedności to tłumy pokazywane w telewizorze, to artykuły czytane w prasie i internecie. Nic jednak nie daje takiej energii jak bezpośredni kontakt z innymi ludźmi, jak obserwowanie poświęcenia harcerzy, jak wspólna powaga chwili.
Potem była sobota, dla mnie o tyle szczęśliwa gdyż udało mi się otrzymać upragniony bilet na wydzielony sektor na krakowskim rynku. Zatem reszta dnia to zbieranie sił.
Co mogę powiedzieć o dzisiejszym dniu ? Nie wiem. Słowa tego nie opiszą. Wspaniała uroczystość, która będąc pełną wzniosłości, smutku i żalu, była dla mnie też pełna radości. Radości z bycia Polakiem, radości z bycia częścią Wspólnoty. Te wspólne śpiewy, modlitwa, wspólna zaduma i żal. Wykrzyczane z innymi "dziękujemy" dla podążającej na Wawel prezydenckiej pary. Oklaski. Radość z obserwacji z jakich zakątków Polski przyjechali Rodacy aby uczcić Lecha i Marię Kaczyńskich. Radość z zobaczenia tylu osób młodych. I chociaż więc nadal w sercu wiele smutku, a w oczach dalej kręcą się łzy, nadzieja nie zgasła. Wręcz przeciwnie, zakwitła na nowo.
Ziarno zostało rzucone. Teraz w naszych rękach pozostało aby wydało stukrotny plon.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)