Umarł papież, niech żyje papież!

Oczywiście całkowite zaskoczenie, ponieważ kard. Robert Francis Prevost nie był na głównej liście papabile. Tak więc potwierdza się zasada, że papieżem zostaje nie ten, którego wszyscy typują. Watykaniści i inni dziennikarze jak zwykle bili tylko medialną pianę. Kto stawiał na niego w zakładach bukmacherskich mógł wygrać niezłą sumę.

Pierwsze wrażenie bardzo dobre. Ewidentnie człowiek skromny, zrównoważony i czujący brzemię odpowiedzialności, ale też naturalny, bo widać było jego wielkie wzruszenie. Wyjątkowe poczucie odpowiedzialności za słowo – wyszedł z przygotowanym przemówieniem, czego nie robili ostatni papieże. Cała ceremonia miała bardzo tradycyjny charakter np. wspomnienie o Matce Bożej. Serdecznie, ale bez egzaltacji. Papież misjonarz – od razu odczuło się jego koncentrację na Jezusie i ewangelizacji. Wspomnienie o Franciszku oczywiście było obowiązkowe i na miejscu. To człowiek środka, ale wydaje się, że nie będzie szedł za nowinkami. Doktor prawa kanonicznego, studiował w Rzymie na dominikańskim Angelicum w Rzymie. Zakonnik starej, tradycyjnej rodziny zakonnej. Z doświadczeniem przełożonego zgromadzenia i ordynariusza. Prefekt Kongregacji do spraw biskupów – realnie bardzo ważnego urzędu mającego zasadniczy wpływ na politykę personalną Kościoła. To wszystko robi wrażenie, że to będzie pierwszy od wielu pontyfikatów człowiek z talentem i doświadczeniem w administrowaniu przy tym jeszcze z dobrą znajomością świata i Kościoła. Wielu zarzekało się, że Amerykanin nie może zostać papieżem, a tutaj wyszli na dudka. Nie jest zdaje się fanem Trumpa, ale miejmy nadzieję, że również nie Kamali. Formował się w latach kiedy Kościół w Ameryce był w chaosie, ale sam nigdy nie podzielał wszelakich rewolucyjnych poglądów. Teraz amerykański katolicyzm jest znowu silny i coraz bardziej „konserwatywny”, co by to nie znaczyło w poprawnościowej nowomowie.

Najważniejszą deklaracją nowego papieża jest wybór imienia. To, że nie wybrał imienia Franciszka jest bardzo mocną deklaracją. Leon XIII był bez wątpienia papieżem reformatorem, otwartym na zmiany zachodzące w świecie i szukającym nowego sposobu obecności Kościoła w społeczeństwie i polityce. Zarazem był wierny tradycyjnemu katolickiemu nauczania: potępiał socjalizm, masonerię i nihilizm. Był autorem pierwszej, nowoczesnej encykliki na tematy społeczne Rerum Novarum dzięki której Kościół mógł uczestniczyć w gorących problemach społecznych tych czasów. Należy jednak pamiętać, że ta encyklika w dużej części zajmuje się bardzo precyzyjnie potępieniem błędów socjalizmu. Papież Leon Wielki żyjący w V wieku był jednym z największych papieży w historii. Wielki teolog walczący z herezjami, organizator życia kościelnego, wytrawny przywódca polityczny – można powiedzieć sztandarowy papież w jego tradycyjnej definicji.

Przed konklawe głosy kardynałów były na tyle ogólnikowe, że trzeba kontynuować wysiłki na rzecz pokoju, troski o stworzenie, synodalności i wspólnoty, nadziei i trzeba być blisko ludzi, że przez chwilę wydało mi się, że purpuraci będą wybierać sekretarza generalnego ONZ, a nie następcę świętego Piotra. Ale pamiętajmy o tym, że konklawe to sztuka wyższej dyplomacji, należy unikać zbyt jednoznacznych wypowiedzi, by zebrać dla kandydata odpowiednie poparcie wśród elektorów o różnych zapatrywaniach. Tak, że z oficjalnych wypowiedzi można by wywnioskować, że w Kościele wszystko jest w porządku, tylko pozostaje kwestia czy najpierw zajmować się uchodźcami czy pingwinami? Inny obraz dają nieoficjalne przecieki: duża część kardynałów, w tym franciszkowych, jest w mniejszym lub większym stopniu zaniepokojona chaosem, który wewnątrz Kościoła pozostawił Franciszek.

I tak czego brat Damian oczekiwałby od nowego pontyfika?

Aby Stolica Święta była znowu jasną latarnią w mrokach i zamieszaniu naszego świata. Abyśmy wiedzieli, że tam możemy szukać Prawdy w pytaniach, które nas nurtują. Chrześcijaństwo jest religią Prawdy, więc w czasach relatywizacji i subiektywizacji wszystkiego chciałbym, aby papież był gwarantem, że Prawda istnieje i aby ją nam wyjaśniał. Aby papież troszczył się o uaktualnianie fundamentu na którym zbudowana jest nasza wiara. Abyśmy idąc na peryferie wiedzieli po co tam idziemy i z czym? Aby papież odbudował u katolików zaufanie do Stolicy Świętej. Aby troszczył się o jedność w Kościele, tak aby niezależnie od kontynentu we wszystkich sprawach była jedna nauka i moralność. Aby Papież jasno określił nauczanie Kościoła na temat LGBT i rozwodników zgodnie ze słowami Jezusa w Ewangelii, całym Pismem Świętym i Tradycją. Aby Papież nie przejmował się jazgotem mainstrimu i odważnie głosił Ewangelię, nawet jeśli to spotka się z nienawiścią. Aby opinia Papieża była tak sama po śniadaniu, jak po obiedzie. Aby rzecznik prasowy Watykanu nie musiał tłumaczyć co papież chciał powiedzieć i co miał na myśli. Aby nie tylko mówił o synodalności, ale przynajmniej słuchał różne opinie. Aby nie wypowiadał się o rzeczach na których się nie zna i nie podejmował arbitralnych decyzji, lecz korzystał z pomocy z różnych fachowców. Aby papież zawsze pamiętał, że przede wszystkim jest namiestnikiem Chrystusa, zarządcą Kościoła, pasterzem owieczek, które Jezus mu powierzył, a dopiero potem światowym liderem, który troszczy się o wszystko i wszystkich. Aby papież da łpoczuć normalnym katolikom, co chodzą co niedzielę do kościoła, starają się żyć po bożemu i zgodnie ze swoją wiarą, że i dla nich jest miejsce w Kościele. Aby nie prześladować katolickich tradycjonalistów. Niech sobie kiedy i gdzie chcą Mszę odprawiają po łacinie, no bo jak to może być, aby walczyć z czymś, co kilkaset lat było w Kościele normą? Aby papież nie uczestniczył w żadnych obrzędach pogańskich, nie wyrażał swojego szacunku wobec ateistycznych ideologii, szczególnie tych, które zwalczają chrześcijaństwo. I jeszcze taka zupełnie osobista zachcianka, aby papież zlikwidował Dykasterię ds. Integralnego Rozwoju Człowieka i znalazł kogoś bardziej kompetentnego na miejsce kard. Fernándeza. Pierwsze mało realne, a drugie byłoby dosyć odważne, ale rozsądne.

Nie jestem też przeciw, aby papież był sympatyczny, lubiany przez media i robił sobie ze wszystkimi selfie, pod warunkiem, że nie będzie to kolidować z tym co napisałem powyżej. Módlmy się za Leona XIV i wspierajmy go w niełatwej posłudze. Z ciekawością czekam na jego pierwsze decyzje. Np. gdzie zamieszka w Domu św. Marty czy Pałacu Apostolskim?