Reformy prawa cywilnego - Timeshare cz. 3

Reformy prawa cywilnego - Timeshare cz. 3 z 4

 

 

Dzisiaj trzecia część opisu jednej ze zmian w prawie cywilnym.

 

 

Odstąpienie konsumenta od umowy timeshare, umowy o długoterminowy produkt wakacyjny, umowy pośrednictwa w odsprzedaży, umowy o uczestnictwo w systemie wymiany.

Uprawnienia konsumenta są tutaj bardzo szerokie. Może od, zgodnie z art. 25 ustawy, odstąpić w ciągu 14 dni od jej zawarcia lub dnia doręczenia umowy. Nie musi podawać przyczyn.

Gdy tylko przedsiębiorca nie dostarczył formularza odstąpienia, termin powyższy zostaje ustawowo wydłużony o rok; natomiast gdy nie dostarczył wszystkich informacji wymaganych w art. 9 ustawy, czyli standardowych formularzy informacyjnych, termin wydłuża się ustawowo o 3 miesiące.

Przedsiębiorca może poprawić swoją sytuację prawną poprzez następcze dostarczenie wspomnianych formularzy. Gdy dostarczy przed upływem roku formularz odstąpienia od umowy, wtedy po 14 dniach prawo odstąpienia konsumenta od umowy wygasa. Podobnie jest, gdy przed upływem trzech miesięcy dostarczy konsumentowi formularze informacyjne, wtedy również po 14 dniach konsument nie może już odstąpić od umowy.

Upływ terminów odstąpienia nie zwalnia przedsiębiorcy od obowiązku dostarczenia konsumentowi formularzy odstąpienia oraz informacyjnych.

Jaka jest forma odstąpienia od umowy timeshare oraz umowy o długoterminowy produkt wakacyjny?

Zgodnie z art. 28 ustawy, forma odstąpienia od umowy timeshare, o długoterminowy produkt wakacyjny oraz o dwie pozostałe umowy musi być w formie pisemnej. Wystarcza wysłanie oświadczenia o odstąpieniu przed terminem, można powiedzieć, że decyduje data stempla pocztowego. Wykonanie odstąpienia powoduje, że umowa uważana jest za niezawartą.

Czy konsument ponosi koszty odstąpienia?

Nie, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o timeshare konsument nie ponosi żadnych kosztów. Nie jest przede wszystkim obowiązany do zapłaty wynagrodzenia za wykonane przez przedsiębiorcę usługi wykonane przed oświadczeniem o odstąpieniu. Nie musi też zwracać uzyskanych od przedsiębiorcy korzyści. Tutaj ustawodawca poszedł chyba trochę zbyt daleko, ciężko się bowiem zgodzić z faktem, że nie doszło tutaj do bezpodstawnego wzbogacenia. De lege ferenda należałoby przynajmniej zmodyfikować tę normę prawną o zasady słuszności lub dobrej wiary.

Skutki odstąpienia dotyczą również umów powiązanych, kredytu udzielonego przez przedsiębiorcę przeznaczonego do wykorzystania na wspomniane cztery umowy główne.

Co oznacza zakaz żądania lub przyjmowania od konsumenta świadczeń określonych w umowie?

Przedsiębiorca nie może żądać od konsumenta jakichkolwiek świadczeń określonych w umowach o timeshare, produkt wakacyjny oraz umowie o uczestnictwo w systemie wymiany, przed upływem terminu do odstąpienia przez konsumenta. W skrajnym przypadku, niedostarczenia konsumentowi formularza odstąpienia, przedsiębiorca nie może żądać jakichkolwiek świadczeń przez nawet rok.

W przypadku umowy o pośrednictwo w odsprzedaży, żądanie jakichkolwiek świadczeń jest wykluczone do momentu doprowadzenia do nabycia lub zbycia przez konsumenta praw z umów timeshare lub umowy o długoterminowy produkt wakacyjny.

Co to jest żądanie lub przyjmowanie świadczeń w rozumieniu ustawy?

Ustawa, w art. 36 wymienia, że są to w szczególności zaliczki, gwarancje bankowe lub ubezpieczeniowe, blokady rachunku bankowego a także pisemne oświadczenie o uznaniu długu.

c.d.n.