60. boskiego Bronisława

Pamiętał o niej najwybitniejszy dziennikarz PRL-bis ob. Lis Tomasz.

Lis:Dla jednego obywatela 4 czerwca będzie miał w tym roku taki wymiar, że sześćdziesiątka mu stuknie. Ten obywatel jest prezydentem...

Prezydent:Bardzo dziękuję

Lis: Ja pamiętam!

Prezydent:Bardzo dziękuję, rzeczywiście. Przyznam się, ze już uczciliśmy rodzinnie ten jubileusz lotem balonem nad bagnami biebrzańskimi.

Lis:Panie prezydencie... życzeń jeszcze nie złożyłem, wszystkiego najlepszego.

 

 

Skoro on pamiętał, to nie mogę być gorszy.

 

„Pluska strumyk w gaju, kwitnie jarzębina.

Traktor w polu orze. Śmieje się dziewczyna.

Śpiewa słowik w sadzie, księżyc w stawie pływa.

Latam dziś szczęśliwa.

 

Gdybym jak ten słowik latać mogła lekka,

Fruwałabym co noc śpiewać Mu w Łazienkach.

Chciałabym się zmienić w szczerosrebrny księżyc,

 Żeby Mu Belweder w Warszawie osrebrzyć.

 

Nie jestem słowikiem, w księżyc się nie zmienię,

Lecz będę traktorem głębiej orać ziemię.

Kiedy do Warszawy wycieczka się zbierze

Jak bukiet z tych kłosów złożę w Belwederze.

 

A gdy gwiazdy błysną ciemne iskrząc niebo,

Pomyślę – te gwiazdy niech błyszczą dla Niego”.

 

Ta wiekopomna chwila wymaga podwójnego uczczenia – przecież ob. Bronek to krew z krwi, kość z kości tzw. III RP.

 

„Pragnę uczcić człowieka, który sięgnął po światło,

Żeby w walce prowadzić lemingów przez drogę niełatwą.

Pragnę uczcić człowieka, który wierny jest platformie,
Który tworząc ją w ogniu, przejął mądrość i hart jej.

 

Z pieśnią w przyszłość idziemy. Choć to przyszłość niebliska,

Ale cel jest widoczny i przed nami rozbłyska

Wypalona w płomieniu i w kamieniu wyryta

Droga życia i walki Bronisława Komorowskiego.”