Kukiz zmierza dziarskim krokiem ku nacjonalizmowi

Paweł Kukiz zmierza dziarskim krokiem ku twardemu nacjonalizmowi. Dziwię się, że w tym marszu nie towarzyszy pieśń „Polska, Polska, ponad wszystko”.

Kukiz komponować wszak potrafi, gorzej z pisaniem, choć jako tekściarz nie musi mieć lotnego pióra, wystarczy idea „Polska”. Z pieśnią na ustach raźniej. Pieśń to lepiszcze emocji, przekonuje o tym partia PiS, która prosi Pana, aby wrócił im wolną ojczyznę. To co, że to mentalność XIX wieczna. Ważne, że skuteczna na „ciemny lud”.

I Kukiz ma szanse, nie stoi na straconej pozycji, aby mu się ten nacjonalizm nie udał. Na prawej stronie poluzowało się, Andrzej Duda w ciągu tygodnia podniósł „Polskę z ruin”, która stała się „piękna i coraz silniejsza”. Taki z niego Harry Potter.

Macierewicz dalej jest trzymany na krótkiej smyczy, prezes słowa żuje, jak gumę do żucia. Kukiz musi się spieszyć, po prawej da sie wcisnąć i wycisnąć z elektoratu z 10 proc.

Po przegranym referendum Kukizowi może być głupio, z pewnością jeszcze bardziej zbrunatnieje. Kukiz rozpędził ludzi, którzy byli autorami jego sukcesu w wyborach prezydenckich. Obecnie stawia na innych – brunatnych – z Ruchu Narodowego, którzy z nim maszerują. Jeżeli ci ostatni kukizowcy są brunatni, to poprzedni byli buraczani.