1 października, podczas zawieszenia broni Śródmieście opuszcza zaledwie 8 tys. osób. Liczbę ludności podlegającej ewakuacji strona niemiecka określa na 200 do 250 tys. Wobec beznadziejnej sytuacji po upadku Mokotowa i Żoliborza oraz w braku jakiejkolwiek realnej pomocy, Komenda Główna AK i Delegatura Rządu decydują się kontynuować rozmowy kapitulacyjne. Gen. Tadeusz Komorowski „Bór” wyznacza komisję do prowadzenia rokowań kapitulacyjnych. W jej skład wchodzą: przewodniczący – płk dypl. Kazimierz Iranek-Osmecki „Heller”, ppłk dypl. Zygmunt Dobrowolski „Zyndram”, ppłk Franciszek Herman „Bogusławski” i kpt. Alfred Korczyński „Sas” – tłumacz (cytat za: http://www.1944.pl).
1 X 1944 r. „Robotnik” nie ukazuje się.
W konspiracyjnej broszurze „Powstanie Sierpniowe” Zygmunt Zaremba wspomina:
Kierownictwo powstania wysyła odpowiednie depesze do Rządu w Londynie, do sojuszników zachodnich i do władz sowieckich z zapytaniem, czy odsiecz może nastąpić, stawiając jednocześnie 1 października jako ostateczny kres możliwości utrzymania się na pozycjach obrony Warszawy. Do tego terminu gen. Bór zwleka z ostateczną odpowiedzią na niemieckie pytania, wyjaśniając tylko w międzyczasie warunki, na jakich kapitulacja może być przeprowadzona.
Warunki przerwania walki w Warszawie w stosunku do walczącej Armii Krajowej formułowane są przez Niemców w ramach pełnego uznania praw kombatanckich i wymogów honoru wojskowego. Również w stosunku do ludności cywilnej obiecują zaniechane wszelkiej zemsty za prowadzoną z Niemcami walkę. Twardo i bezwzględnie stawiają tylko zasadę całkowitego ewakuowania miasta, które ma być przekształcone na niemiecką twierdzę obronną, przy czym powołują się na precedensy takiego ewakuowania miast niemieckich, gdy te znalazły się w pasie walk frontowych.
W czasie tych rozmów trwała osłabiona działalność wojskowa, mająca ułatwić chętnym wyjście z Warszawy. W nocy natomiast wzmagała się działalność artylerii niemieckiej, przynosząc nieraz ciężkie straty ludności i przypominając nieustannie, że lada chwila może znów rozszaleć nad Warszawą burza ognia i żelaza.
Nad Żoliborzem nie ustała ona ani na chwilę. Tutaj teraz koncentruje się atak niemiecki. A demonstracyjne działanie artylerii sowieckiej ostrzeliwującej wyjściowe pozycje niemieckie nie daje najmniejszej ulgi.
Żoliborz ulega losowi Mokotowa. Dowództwo polskie nie było w stanie oszczędzić tych ostatnich ofiar, gdyż musiało wyczekać terminu danego sojusznikom i Rosji, aby kiedyś nie oskarżono Polski, że jej stolica nie skapitulowała na chwilę przed mającą nadejść pomocą.
Minął 1 października i odpowiedź zadowalająca do Warszawy nie nadeszła. Kierownictwo powstania wyraziło zgodę na kapitulację.
Polecam gazetkę salonową Powstanie Warszawskie, w której zamieszczane są notki blogerek i blogerów salonu24 (nie wypada nie wymienić artykułów Witka i wspomnień przytaczanych przez blogerkę Beret w akcji) nie tylko na temat tamtych dni, ale także ich oceny, interpretacje, nawiązania.
Wszystkie cytaty za: „Żeby chociaż świat wiedział. Obrona Warszawy 1939. Powstanie Sierpniowe 1944” (nakładem Bellony, Warszawa 2010). Chyba że zaznaczono inaczej.
Jutro następna relacja
Ósmy tydzień
Siódmy tydzień
Szósty tydzień
Piąty tydzień
Czwarty tydzień
Trzeci tydzień
Drugi tydzień
Pierwszy tydzień
Komentarze
Pokaż komentarze