o fikcji, prawdzie, dzieciach i cudach-rozmówki

www.youtube.com/watch

fikcja mówisz
Modliłam się niedawno o dzieci, że świat je porwał i nie wiadomo, co będzie.
Googlując za czymś trafiłam przypadkiem na stronę o O. Piotrze.
http://www.kameduli.info/mysli.php
Myślę sobie, mamy świętego w rodzinie i zapomnieliśmy o tym, a przecież święty jest od cudów.
Ojcze Piotrze mówię, wiesz, jacy jesteśmy; nienajlepsi...- potrzebna nam Twoja modlitwa, byśmy byli blisko z Bogiem, by zły nam ścieżek nie splątał, by dzieci umiały zaprzyjażnić się z Bogiem, zwierzac mu się, prosić, bądź nam pośrednikiem, wprowadzjącym- i tak sobie do niego rozmawiam, a On do mnie coś mruczy.
Następnego dnia proszę Pacyfika, by zajrzał na stronę o O. Piotrze, a ten nic i tak kilka dni.
I dziś moje dziecko woła mnie na film "Jasminum". Przyszłam pod koniec i widzę jak św. Roch  myje bratu Zdrówce nogi i dziewczynce i kaczce i takie realne jest to obcowanie ze świętym, naturalne.
Po filmie palę w kominku, a obok dziecko pod wrażeniem filmu szuka pierwszych scen w necie, których nie widziałam, ...nagle mówię, że mamy w rodzinie takiego "Sw. Rocha"!.. i pokazuję stronę O. Piotra. -O, Gandzialf Biały, ucieszyło się dziecko- http://www.kameduli.info/gallery/kolumbia/page/8c.html ... i zagłębiło w czytanie;- wygooglował koligacje, zamyślił się- myślisz mamo, że mógłbym prosić Go, by Marzena wyzdrowiała i nawrócili się sataniści z naszej klasy?..- pogadaj z Nim o tym w łóżku, powiedziałam na dobranoc.

-No i sprawę mam załatwioną, realnie.
Sama się załatwiła, ja tylko byłam gotowa, by złapać linę spuszczoną z nieba.

rebek- Gadalińska rada gada, Madalińskiej opowiada.

ja- a ty czytasz i niczego nie opuszczasz.

rebek- A co chcesz, żebym opuścił ? ( gacie miał na myśli, gad)

-Każde życie to opowieść i jest w nim niejedna plama, ktorej się wstydzimy i chcielibyśmy, by zniknęła, chcemy, by pozostała po nas dobra pamięć i żadnych śmieci, ani długów.
Bywają też życia bez plam, życia świętych. Ich pomoc jest nam potrzebna, by nas podnosić i umacniać.
Takie zycia są solą w oku grzeszników, kłamców, oszustów i oni wściekle doszukują się tam plamek, a nawet usiłują je zmyślić, a jeśli i to się nie uda, szydzą z dobra, jak pijak, który nie może udźwignąć swojej winy, nie chce, i szuka towarzysza do picia, zaraża złem. Nie wierzy że może jeszcze wygrać wszystko, wydaje mu się, że nie nadrobi strat.
Potem przychodzi śmierć i jedyne co można jeszcze zrobić dla świata, który taki ktoś zostawił po sobie w nieporządku, to nie mówić żle o umarłych i modlić się za nich o łaskę przebaczenia i zbawienia. Jeśli ktoś taki zdążył żałować przed śmiercią, uratował sprawę.
Uratował też wzorce. Nieraz się zastanawiamy, co dziecko powiedziałoby na to co robimy, bo dziecko to miara czystosci. Chronimy dzieci przez złem, bo co zrobimy jak świat straci tę miarę?
Dwie rzeczy są najważniejsze w obliczu naszych słabości, żal i umiejętność wybaczania. Tego uczymy dzieci, by mogły zmyć brud świata i jak najdłużej trwać w dziecięctwie, czasem całe życie, aż do świętości.
Kiedy tego nie ma, jest duchowe bankructwo i koniec. Dlatego też tam, na ulicy zabiegamy o prawdę,- o wyznany żal, by mogło być wyznane wybaczenie. To chyba cię nie dziwi rebek, że chcemy to sobie na głos wypowiedzieć, by ta prawda zaistniała realnie pomiędzy nami. No.