Polskie prawo jest jedno, ale ma wielu interpretatorów. Mało kto zdaje sobie sprawę z hierarchii aktów prawnych. Trzeba powiedzieć wprost, że polskie prawo jest jednoznaczne i w swojej strukturze zawiera normy jego nowelizacji...
https://www.youtube.com/watch?v=F7pzXh6u6lY
Najwyższym w hierarchii prawnej aktem jest Ustawa Zasadnicza, nazywana także Konstytucją.
Akt ten nie wziął się znikąd. O ile wcześniej obowiązywały prawa monarchii, to każde państwo ma własne tradycje. Były monarchie dziedziczne, gdzie prawa władcy przechodziły z ojca na syna, były też monarchie obieralne - gdzie po odejściu urzędującego króla z urzędu ogłaszano konkurs na urząd króla. Najczęściej taki konkurs wiązał się ze śmiercią urzędującego władcy. W Polsce obowiązywał tryb wyboru króla w trybie elekcji. Możemy dopatrzyć się także form dziedziczności tronu, ale z reguły był to wybór króla w drodze "konkursowej".
Na pewnym etapie rozwoju politycznego państwa forma monarchii przestała sprawdzać się. I wymyślono państwo z systemem demokratycznym - gdzie władza spoczywała już w rękach samego społeczeństwa. Idealnym wzorcem takiej demokracji była demokracja ateńska, ale i ona miała swoje granice sprawnego zarządzania. Z upływem czasu powstał system tzw. demokracji pośredniej - gdzie w ogólnopaństwowych wyborach wybierano przedstawicieli do zarządzania państwem. Takim tworem jest sejm - który może być sejmem jednoizbowym lub sejmem dwuizbowym, gdzie występują tzw. Izby - niższa - występuje pod nazwą sejmu i Izba wyższa - występuje pod nazwą Senatu.
Każda z tych izb posiada swoje kompetencje, gdzie podstawowe postanowienia ustanawia się w Sejmie. Senat ma z reguły charakter kontrolny, ma możliwość weryfikacji zaproponowanej normy oraz możliwość wniesienia poprawek.
Zarówno Sejm jak i Senat to organa państwa występujące w licznym składzie. Dlatego można wprowadzić dodatkowy urząd w państwie o charakterze reprezentatywnym. W demokracji na czele państwa stoi jednoosobowy urząd prezydenta państwa i w pewnych granicach ma on możliwość reprezentowania państwa, w pewnych granicach jest organem potwierdzającym wydanie aktu prawnego przez sejm i senat łącznie, często prezydent pewni funkcję jednoosobowego organu zarządzającego wykonaniem uchwał przygotowanych przez sejm.
O statusie prezydenta decyduje Konstytucja i rozwijające ją ustawy.
I tutaj dochodzimy do kolejnych organów władzy w państwie. Sejm (jedno-, lub dwuizbowy) jest najwyższym organem władzy w państwie. Organ ten tworzy normy wynikające z dostosowania przyjętego prawa do potrzeb współczesnego społeczeństwa. To Sejm posiada kompetencje do określenia zakresu i kompetencji innych organów w państwie.
Organem wykonawczym w państwie jest rząd. O ile posłowie i senatorzy wybierani są w wyborach powszechnych, to tworzenie rządu i jego praca określone są zapisami w ustawie. Rząd z prezesem rady ministrów (premierem) jest najwyższym organem administracji państwowej. Tu należy wskazać, że rząd może działać jedynie w granicach, na które wyrazi zgodę Sejm (w porozumieniu z Senatem).
Rząd nie może tworzyć prawa według własnej potrzeby wykonania władzy. Rząd może składać do laski marszałkowskiej projekty aktów prawnych niezbędne dla funkcjonowania państwa jako całości, ale to posłowie solidarnie z senatorami określają granice prawa, o które wnosi rząd.
Rząd nie może realizować swoich zadań bez akceptacji sejmu.
Jest jeszcze jeden rodzaj władzy, która musi funkcjonować w społeczeństwie. Tą władzą jest sądownictwo. Sądy są niezależne od władzy stanowiącej (sejm, senat) ani od władzy wykonawczej (rząd). Sędziowie zajmują się analizą problemu do rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie obowiązującego prawa. Sędziom nie przysługuje prawo do interpretacji przepisów prawa. Sędziowie są związani treścią przepisów prawa i tylko na ich podstawie mogą wydawać swoje wyroki - poprzez wydanie orzeczenia, czy dany problem jest zgodny z prawem, lub też obowiązujące prawo narusza.
Na zakończenie warto wspomnieć o urzędzie prezydenta państwa. Jak wcześniej wspomniałem - prezydent reprezentuje jednoosobowo sejm a także jednoosobowo reprezentuje państwo na arenie międzynarodowej. Prezydent potwierdza swoim podpisem fakt przyjęcia danego prawa jako obowiązujące i posiada kompetencje do zgłoszenia protestu wobec proponowanej przez parlament treści przepisu. Ten protest prezydent może wyrazić poprzez odmowę złożenia podpisu - tzw. prawo weta, prezydent może też co prawda odrzucić z przekazaniem utworzonego przepisu prawa do rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny do wydania opinii o zgodności nowego prawa z Konstytucją bądź uznanie, że przepis jest niekonstytucyjny i nie można wprowadzić go do powszechnego stosowania.
Szczególnym prawem prezydenta jest prawo do obrony Obywatela, jeżeli - zgodnie z obowiązującym prawem - został on oskarżony wbrew interesowi państwa. W takim przypadku prawo łaski obowiązuje od chwili jego zastosowania i nie podlega żadnej weryfikacji sądowej...
Komentarze
Pokaż komentarze