16 obserwujących
98 notek
290k odsłon
304 odsłony

Polska potrzebuje dziś ludzi sumienia. Moje wspomnienie o Papieżu

Wykop Skomentuj15

Jan Paweł II był w moim życiu niemal od zawsze - został papieżem, gdy byłam nastolatką i towarzyszył mi przez całe dorosłe życie. Był naszym Papieżem, biskupem z Krakowa, z Franciszkańskiej 3. Od momentu wyboru - gdy wyprostowany, z młodzieńczym ujmującym uśmiechem pojawił się na watykańskim balkonie. Byłam też na Jego pogrzebie - widziałam, jak wiaty zamykał ewangeliarz na trumnie - przypomniało mi się , ze Papież lubił wiatr - mówił, że w nim wieje Duch Święty. Dla mnie był symbolem wiary - trwał w niej gdy coraz bardziej dotykało Go cierpienie, gdy tracił siły.

Co do dziś zostało z jego nauczania? z jego tak bogatego pontyfikatu? Najkrócej, co można powiedzieć to pokolenie JP2, ruchy świeckie w Kościele i upadek komunizmu.

Pierwsze lata

Byłam obecna na mszach podczas pielgrzymek Ojca Świętego do Ojczyzny zwłaszcza w miastach na południu Polski. Z mojego rodzinnego Tarnowa do Krakowa do przysłowiowy rzut beretem - pojechaliśmy z przyjaciółmi posłuchać naszego Papieża. Byłam w tłumie młodych ludzi na krakowskich Błoniach, w czasie drugiej pielgrzymki Papieża do ojczyzny, w 1983 roku: później poszliśmy pod okno na Franciszkańskiej, obok kurii biskupiej , gdzie krzyczeliśmy do kardynała Franciszka Macharskiego: "Kardynale, puść Papieża". I Jan Paweł II pokazywał się, rozmawiał z tłumem młodych a na koniec mówił : "Idźcie spać". I błogosławił. Nie zwracaliśmy uwagi na zomowców i milicjantów - dla mnie i dla moich przyjaciół najważniejsze było to, że Papież żyje. Bo zaledwie dwa lata wcześniej Ali Agca ( a dziś wiadomo, że ludzie Moskwy) strzelał do Jana Pawła II na Placu Świętego Piotra - cudem uratowała go Matka Boża, której zawierzył całe swoje życie.

13 maja 1981 rojku wrył się w naszą (moją i moich szkolnych przyjaciół) pamięć - byłam wtedy na wycieczce szkolnej w Sandomierzu. Rozbawieni i roześmiani wracaliśmy z naręczami wpół rozkwitłego bzu do autokaru. Nagle zobaczyliśmy płaczącego kierowcę - dla mnie to był szok: dorosły mężczyzna i płacze jak dziecko. Nie był w stanie nic powiedzieć - podkręcił głośnik radia i wtedy usłyszeliśmy komunikat , że w Rzymie był zamach, że Jan Paweł II jest w stanie krytycznym. I wtedy wszyscy zaczęliśmy się modlić - patrzyliśmy na siebie przez łzy i prosiliśmy Boga o uratowanie naszego Papieża. Nie dopuszczaliśmy myśli, że może umrzeć, że nas zostawi.

Papież przeżył i nadal pielgrzymował po świecie. Mówił odważnie, napominał nie uprawiał konformizmu, także w swoich homiliach.

Duchowy drogowskaz

Do najmocniejszych jego kazań (moim zdaniem) należy to wygłoszone w Skoczowie, podczas najkrótszej, jednodniowej pielgrzymce do Polski - (w 1995 roku) , podczas którego mówił, że "Polska potrzebuje dziś ludzi sumienia". Wygłosił je tuż po kanonizacji św. Jana Sarkandra, męczennika ze Śląska, z naciskiem odnosząc się do sumienia i do obecności Krzyża.

"Wbrew pozorom, praw sumienia trzeba bronić także dzisiaj. Pod hasłami tolerancji, w życiu publicznym i w środkach masowego przekazu szerzy się nieraz wielka, może coraz większa nietolerancja. Odczuwają to boleśnie ludzie wierzący. Zauważa się tendencje do spychania ich na margines życia społecznego, ośmiesza się i wyszydza to, co dla nich stanowi nieraz największą świętość. Te formy powracającej dyskryminacji budzą niepokój i muszą dawać wiele do myślenia. (...) Na drogach ludzkich sumień, nieraz tak trudnych i tak bardzo powikłanych, Bóg postawił wielki drogowskaz, który życiu ludzkiemu nadaje kierunek i ostateczny sens. Jest nim krzyż Pana naszego Jezusa Chrystusa. (..) Na tym wielkim wirażu ojczystej historii, kiedy decyduje się przyszły kształt Rzeczypospolitej, papież - wasz rodak, nie przestaje was prosić, abyście to dziedzictwo Chrystusowego krzyża na nowo z wiarą i miłością przyjęli. Abyście krzyż Chrystusa na nowo, w sposób wolny i dojrzały wybrali, tak jak wybrał go kiedyś św. Jan Sarkander i tylu innych świętych i męczenników. Abyście podjęli odpowiedzialność za obecność krzyża w życiu każdego i każdej z was, w życiu waszych rodzin i w życiu tej wielkiej wspólnoty, jaką jest Polska. Brońcie go!"

Jak bardzo te słowa są nadal aktualne! Wystarczy przejrzeć niektóre portale internetowe, stacje telewizyjne i radiowe, gazety sprzyjające totalnej opozycji, by się przekonać o dyskryminacji ludzi wierzących, dyskryminacji Krzyża.

Co i rusz słyszy się o planach całkowitego zmarginalizowania Kościoła, który głosząc Ewangelię jest oskarżany o "uprawianie polityki".

Osoby, które walczą o oprawo do życia każdego dziecka nazywa się "ciemnogrodem", podobnie jak nauczanie Jana Pawła II - przypomnienie jego ( między innymi z 1997 r, gdzie w Kaliszu mówił , że "cywilizacja, która odrzuca bezbronnych, zasługuje na miano barbarzyńskiej. Choćby nawet miała wielkie osiągnięcia gospodarcze, techniczne, artystyczne oraz naukowe" oraz jego encykliki "Ewangelia Życia" ( 1995 r) , w której nazwał aborcję "odrażającą zbrodnią".

Pamięć

Jana Pawła II przez pewien czas chciano wtłoczyć w sztywne ramy papieża - pielgrzyma, wielbiciela wadowickich kremówek. Jednak za jego pielgrzymowaniem kryło się nowe oblicze pontyfikatu - docieranie z nauka Chrystusa do najdalszego zakątka Ziemi, do ludzi, którzy wcześniej tkwili w zamknięciu swoich myśli i osamotnienia.

"Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi" - zdanie z pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Ojczyzny z 1978 roku najlepiej oddaje Jego podejście do każdego człowieka: kluczem do sukcesu czyli zbawienia jest otwarcie się na Chrystusa. Takie właśnie podejście wpisywało się w jego hasło biskupie " Totus Tuus" ( Cały Twój), które wcielał przez całe swoje życie.

Jan Paweł II budził szacunek i był kochany - gdy odchodził na naszych oczach, świat się zatrzymał. A po Jego śmierci możni tego świata i zwyczajni ludzie pojechali do Rzymu, by towarzyszyć w ostatniej drodze Wielkiego Papieża.

W Polsce pojawiło się ogromne poczucie wspólnoty - wspólnoty zbudowanej na pamięci naszego Papieża. Nie spodobało się to tym, którzy woleli Polskę skłóconą, skonfliktowaną, niespójną. Próby rozbicia tej wspólnoty trwały latami, ale nigdy się to do końca nie udało - Polacy zyskali swojego orędownika w Niebie.

Dzisiaj, w 100-lecie urodzin Jana Pawła II widać, jak wielu środowiskom przeszkadza Jego nauka, jak chcieliby zdeprecjonować Świętego Papieża. Mam jednak złą wiadomość - top się po prostu nie uda. Komunistyczna bezpieka ponad 40 lat usiłowała cokolwiek znaleźć i skompromitować Karola Wojtyłę, ale jej to się nie udało.


Tekst ukazał się w Gazecie Polskiej Codziennie

Wykop Skomentuj15
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Społeczeństwo