Emigranci

 

Emigranci

 

To właśnie tak jest, wygnanie, co tylko żyć pozwala..

I gdzie cel takiego życia, moralna podpora,

Co jak eliksir dźwiga nas rankiem i upaja

I daje nam odwagę kroczyć do wieczora?

 

Przez obce krainy, bogactwo i nędzę

Przez huk ruin nadziei w naszej smutnej doli,

Gdy list gorzki czytamy, pisany naprędce,

Gdy ktoś nas ocenia, bez zrozumienia – to boli.

 

To właśnie emigracja, wyalienowanie smutne,

To palec oskarżycielski, drzwi głucho zamknięte,

To słowa na wietrze, nieprzyjazne, okrutne,

„Nie z nami – to won!”.. i milczenie nadęte.

 

Powitaj innych wygnanych przez boleść i nędzę.

A oni w twych oczach będą szukać nadziei.

Szukaj wśród nich zrozumienia, bo więcej

Was łączy z Polską, niż od tamtych dzieli.

 

RobertzJamajki&StanKubik